นอกห้องหัตถการ โจวข้วงเซิงและชายคงแก่เรียนนั่งอยู่นั่งอยู่ด้วยกัน คุยกันบ้างประปราย
หัวหน้าคนงานร่างอ้วนเตี้ยเดินไปเดินมา ไม่นานก็นำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ไข่หมักและผักดองเข้ามาให้ พูดว่า “เหล่าโจว เดี๋ยวผมไปต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้คุณ คุณกินของพวกนี้รองท้องไปก่อนนะ!”
พูดจบ ไม่นานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็ถูกยกเข้ามาวางบนเก้าอี้ ใส่แฮม ไข่หมักชาและผักดองลงไปด้านบน
โจวข้วงเซิงยิ้ม “หัวหน้า คุณพาคนอื่นไปทำงานต่อเถอะครับ พวกเราไม่เป็นไร”
ชายร่างตี้ยพยักหน้า “พวกคุณรักษาไปก่อนนะ เดี๋ยวผมพาพวกเขาไปกินข้าว”
พูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกไปทันที!
ดีที่เหล่าโจวบาดเจ็บบริเวณมือซ้าย ส่วนมือขวายังใช้ทำอะไรได้บ้าง พอพยาบาลพันผ้าพันแผลให้แล้วเลือดก็ไม่ไหลอีก
“เขาเป็นหัวหน้างานของพวกคุณหรือ? มีความรับผิดชอบมากเลยนะครับ!” ชายสวมแว่นร่างผอมเห็นหัวหน้างานร่างอ้วนเตี้ยวิ่งไปวิ่งมาก็อดถามไม่ได้
โจวข้วงเซิงยิ้ม “ใช่ครับ เสี่ยวจ้าวเป็นคนดีมาก จะไปเหนือไปใต้ก็พาพวกเราไปหมด หลายปีมานี้รบกวนเสี่ยวจ้าวไม่น้อย! ปีใหม่ปีที่แล้ว เพื่อเงินเดือนของพวกเรา เขาถึงกับไปรอหน้าบ้านเถ้าแก่หนึ่งอาทิตย์เต็มๆ เที่ยงคืนกว่าถึงจะได้เงินกลับมา”
“ติดตามหัวหน้าแบบนี้ คุณมีความซื่อสัตย์มากเลยนะครับ!”
ชายคนนั้นได้ยินก็อดชะงักไปไม่ได้ พยักหน้าพูดว่า “เขาไม่เลวจริงๆ!”
ขณะที่ทั้งสองพูดคุยกัน ด้านนอกแผนกฉุกเฉินก็เกิดวุ่นวายขึ้นมา ท่ามกลางผู้คนที่เ
