บียดเสียด เด็กคนหนึ่งวิ่งเข้ามาจากด้านนอกด้วยใบหน้าร้อนรน
“ใครคือหมอเฉินชาง!?”
หญิงวัยกลางคนสวมชุดเดรสถามด้วยใบหน้ากังวล เสี่ยวหลินเห็นก็ขะงักไป เดี๋ยวนี้คนไข้นิยมพาญาติมาด้วยกันหรือไง?
คนกลุ่มนี้มีประมาณห้าหกคน แต่ละคนสวมเสื้อผ้าชั้นดี เมื่อเทียบกับคนงานกลุ่มที่แล้ว แตกต่างกันอย่างชัดเจน!
เสี่ยวหลินรีบพูดว่า “สวัสดีค่ะ ตอนนี้หมอเฉินกำลังเย็บแผลให้ผู้ป่วยอยู่ ไม่ทราบว่าเป็นอะไรมาคะ?”
หญิงวัยกลางคนคนนั้นรีบเดินเข้ามา “วันนี้ลูกชายฉันบาดเจ็บที่ข้อมือเพราะไม่ทันระวังตัว พวกเราไปโรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑลมาแล้ว แต่หมอถานจงหลินออกไปทำงานข้างนอก ให้ฉันมาหาหมอเฉินชางของแผนกฉุกเฉินแห่งโรงพยาบาลอันดับสองแทน!”
“ไม่ทราบว่าต้องรอหมอเฉินอีกนานแค่ไหนหรือคะ?”
เสี่ยวหลินส่ายหน้า “อาจต้องรออีกสักพักเลยค่ะ ก่อนหน้านี้มีผู้ป่วยคนหนึ่ง บาดเจ็บสาหัสมาก พวกคุณไปนั่งพักผ่อนรอก่อนเถอะค่ะ!”
หญิงวัยกลางคนได้ยินดังนั้นสีหน้าพลันเปลี่ยนไป “นั่น…ให้ฉันไปพูดกับหมอเฉินเถอะค่ะ หมอเฉินอยู่ที่ไหนคะ?”
เสี่ยวหลินได้ยินคำพูดนี้ก็อดกันขำในใจไม่ได้ นี่ก็เป็นวีไอพีอีกคนแล้วหรือ?
“หมอเฉินกำลังรักษาอยู่ที่ห้องหัตถการ พวกคุณรอเขาออกมาเถอะค่ะ อย่าเข้าไปรบกวนการรักษาของหมอเฉินเลย”
“พี่ครับ รอเถอะ” ชายสวมเสื้อเชิ้ตกางเกงสแล็คคนหนึ่งพูดอย่างสงบ
หญิงวัยกลางคนทอดถอนใจ รีบเดินไปข้างเด็กชายคนหนึ่ง “รุ่ยเอ๋อร์ ไม่เป็นไรใช่ไหม? เจ็บหรื
