อเปล่า?”
เด็กชายอายุประมาณสิบสอง สวมชุดสไตลล์ฮิพฮอพ ย้อมผมสีม่วง หน้าตาสื่อความว่า คุณสนใจผมด้วยเหรอ?
เมื่อได้ยินคำพูดนั้นของหญิงวัยกลางคน เด็กชายคนนั้นก็แค่นเสียงออกมา แต่ไม่ได้พูดอะไร
ผ่านไปครู่หนึ่ง…เมื่อเห็นว่าประตูยังไม่เปิดออกมา หญิงวัยกลางคนก็ยิ่งร้อนใจ เธอเดินไปเดินมา เดาะลิ้นอย่างไม่สบอารมณ์ ปากก็พึมพำไม่หยุดว่า “ทำไมยังไม่ออกมาอีก!”
เด็กชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “แม่เป็นคนเปิดโรงพยาบาลนี้หรือไง? ถึงจะให้คนอื่นออกมาตามใจ ที่นี่เป็นโรงพยาบาลนะครับ ไม่ใช่บริษัทของแม่ที่แม่ว่ายังไงก็ต้องว่าตามนั้น”
หญิงวัยกลางคนหันมาด้วยสีหน้าบูดบึ้ง คิดจะด่าคนแต่เห็นสายตาของลูกชายก็ต้องกัดฟันกลืนคำพูดลงไป
เธอคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ รีบหยิบโทรศัพท์เดินไปในมุมหนึ่ง “ฮัลโหล? คุณจ้าว ใช่! ฉันคือภรรยาของหลิวเป้ย อืม ตอนนี้พวกเราอยู่ที่แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลอันดับสองแล้ว ลูกของฉันเกิดอุบัติเหตุ แต่มีคนรอคิวเยอะเลยค่ะ คุณรู้จักใครบ้างหรือเปล่าคะ?”
“อ้อ! ถ้างั้นก็รบกวนคุณแล้ว ได้ค่ะ!”
ตอนนี้เอง ประตูห้องหัตถการเปิดออก เฉินชางพูดกับหยางจื้อฟู่ว่า “ระยะนี้ยังไม่ต้องแอดมิทก็ได้ครับ กลับไปแล้วก็พักผ่อนให้ดี ทำตามคำสั่งแพทย์ กินยาแล้วพักผ่อนนะครับ”
พูดจบเฉินชางก็พูดกับโจวข้วงเซิง “คุณเข้ามาเลย!”
ตอนนี้เอง หญิงวัยกลางคนเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งไปหาเฉินชางโดยไม่สนใจเลยว่าตัวเองกำลังใส่ส้นสูงอยู่!
“เดี๋
