มาเยอะใช่ไหมครับ”
หวังหย่งพยักหน้า งานรื่นเริงหลายอย่างในแผนกมักจะให้หวังหย่งเป็นเจ้าภาพจัดงาน หวังหย่งค่อนข้างเชี่ยนวชาญเรื่องนี้แล้ว
“ผมว่าเอาเป็นวันเสาร์เถอะ ส่วนใหญ่คนพักผ่อนกันวันเสาร์ ส่วนสถานที่และเวลาพวกเราค่อยประกาศกันในกลุ่ม ทุกคนจัดการเรื่องเวรของตัวเองให้ดีนะครับ”
หยวนฟางชะงักไป วันเสาร์เย็นเป็นเวรเขา!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หยวนฟางก็อยากให้เปลี่ยนวัน จึงยิ้มกระอักกระอ่วน “หวังหย่ง วันเสาร์ผมเป็นเวรน่ะครับ! คุณว่า…”
หวังหย่งได้ยินดังนั้นก็คิดว่าหยวนฟางไม่อยากไป จึงพูดยิ้มๆ “ได้ครับ ไม่เป็นไร หยวนฟาง คุณก็เข้าเวรไปเถอะ ถึงอย่างไรงานก็สำคัญกว่า!”
หยวนฟางตะลึงไปแล้ว!
ผมหมายความว่าอย่างนั้นหรือ? ผมอยากบอกว่าผมเป็นเวร จะเปลี่ยนวันได้หรือเปล่า?
แต่อยู่ดีๆ คุณก็บอกว่าไม่เป็นไร นี่มันหมายความว่าอย่างไร?
เปลี่ยนวันเพื่อเฉินชางได้ แต่สำหรับผมไม่เป็นไรเรอะ?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หยวนฟางก็ถลึงตาใส่เฉินชางอย่างดุดัน
[ติ๊ง! ค่าความรู้สึกดีของหยวนฟาง: -10!]
เฉินชางไม่สะท้านสะเทือน
ผมชินนานแล้วละ…
แต่แบบนี้จะไม่ฆ่าผมใช่ไหม?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็คิดว่า ต่อไปตนตอนพบหยวนฟาง ทางที่ดีควรใส่เสื้อกาวน์เอาไว้ หากมีอะไรผิดพลาดขึ้นมา ค่าป้องกันบวกสามอาจมีประโยชน์…
คืนนี้เฉินชางเป็นเวรกลางคืน เมื่อผ่านช่วงหกโมงเย็นไปแล้ว คนก็เริ่มน้อยลง
หยวนฟางและเฉินชางอยู่ในห้องตามลำพัง เฉินชางรู้สึกได้ถึงกลิ่นอาย
