ราะได้ยินชื่อเสียงของคุณนะครับ”
“ใช่แล้ว!”
เฉินชางยิ้มอย่างเขินอาย คำพูดเหล่านี้ถือเป็นจริงไม่ได้เด็ดขาด อย่างไรเสียคนเหล่านี้ก็เป็นเสาหลักของศัลยแพทย์ทั่วไป แต่ละคนมีประสบการณ์การผ่าตัดและฝีมือการผ่าตัดมากจนเฉินชางไม่อาจเทียบ
การผ่าตัดกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว เฉินชางทำการผ่าตัดเคสแรกเป็นตัวอย่าง ทำไปบรรยายไป ทุกคนต่างก็พากันพยักหน้า ส่วนหวังหย่งก็คอยสังเกตวิธีการผ่าตัดฉบับปรับปรุงของเฉินชางอย่างตั้งใจ
ทุกคนคอยสังเกตการณ์ ไม่กระทบกระทั่งกัน
เมื่อมาถึงการผ่าตัดเคสสอง เฉินชางก็ให้หวังหย่งเข้ามาทำ เมื่อเป็นเช่นนี้ ทุกคนจะได้เห็นส่วนที่แตกต่างกัน ส่วนเฉินชางก็จะชี้แนะปัญหาเล็กๆ ได้อย่างแม่นยำมากขึ้น
การผ่าตัดดำเนินไปอย่างราบรื่นเป็นขั้นเป็นตอน หวังหย่งมั่นใจในวิธีการผ่าตัดฉบับปรับปรุงแล้ว ทำได้เชี่ยวชาญขึ้นเรื่อยๆ
ภายในหนึ่งวันผ่าตัดไปสิบกว่าเคสแล้ว แม้ทั้งสองจะเหนื่อยแทบตาย แต่จะอย่างไรก็ได้รับประโยชน์มากกว่า
ผ่าตัดต่อเนื่องมาหนึ่งวัน แม้จะพูดไม่ได้ว่ามั่นใจในการผ่าตัดฉบับปรับปรุงทุกด้าน แต่ก็นับว่าหวังหย่งเก่งขึ้นมาก
กลุ่มคนที่มาดูการผ่าตัดก็เปลี่ยนไปกลุ่มแล้วกลุ่มเล่า สลับสับเปลี่ยนกันมาแล้วสี่ห้ากลุ่ม แต่ว่า…
สิ่งที่เฉินชางรู้สึกเศร้าก็คือ ทำไมไม่มีคนกระตุ้นรางวัลอะไรได้เลย?
นี่มันแปลกจริงๆ!
หรือว่าคุณสมบัติของแต่ละคนยังสู้หวังหย่งไม่ได้เลย?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็ทอดถอนใจ มีท่าทีอ
