หยางหลินเองก็อายุไม่มาก เพิ่งจะยี่สิบต้นๆ เมื่อต้องมาเจอกับสถานการณ์เช่นนี้ก็ไม่รู้ว่าจะรับมืออย่างไร ได้แต่ใช้มือทั้งสองกุมมือของแฟนสาวไว้ไม่กล้าปล่อย
เขาอยากทำตัวเป็นลูกผู้ชายเข้มแข็ง คอยสนับสนุนผู้หญิงของตน แต่เขาที่ยังเยาว์ก็ยังรู้สึกหวาดกลัว
หยางหลินมองหลี่หรงหรงอย่างเจ็บปวดใจ ในดวงตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เหมือนกับลักษณะที่ชายหนุ่มสมควรมี
ส่วนเยี่ยนหมิงกลับขมวดคิ้วใคร่ครวญ
อาจจะเป็นลมบ้าหมู!
แต่ก็ไม่ค่อยเหมือน!
จะไปให้หมอมาตรวจร่วมดีหรือเปล่า?
เมื่อคิดถึงตรงนี้เยี่ยนหมิงก็มองไปที่หยางหลิน “คุณเป็นอะไรกับเธอครับ?”
ในดวงตาของหยางหลินมีความลังเล เนิ่นนานผ่านไปจึงค่อยบอกว่า “ผมเป็นแฟนเธอครับ!”
เยี่ยนหมิงพยักหน้า “อ้อ เธอเป็นแบบนี้ได้ยังไง?”
หยางหลินย้อนนึก “พวกเราเพิ่งไปช้อปปิ้งกันมา แต่เพราะทะเลาะกันเล็กน้อย สุดท้ายแฟนของผมก็โกรธจนทนไม่ไหวและเริ่มระบายอารมณ์ ผมเองก็โกรธเลยทะเลาะกับเธอไปนิดหน่อย”
“แต่ไม่นาน อยู่ดีๆ เธอก็เริ่มไม่พูดอะไร จากนั้นมือทั้งสองก็กลายเป็นเหมือนขาไก่แบบนี้ แล้วก็ล้มลงกับพื้น!”
เมื่อพูดถึงคำสุดท้าย หยางหลินก็เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ต้องโทษผม เพราะผมทำให้คุณโกรธ ต่อไปผมจะไม่ทำให้คุณโกรธอีกแล้ว!”
หยางหลินพูดไปพลางใช้มือหนึ่งกุมมือหลี่หรงหรง ใช้อีกมือหนึ่งเช็ดน้ำตาให้เธอ
หลี่หรงหรงทำได้เพียงนอนอยู่เช่นนั้น ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา ครึ่งค่อนวันก็ยังพูดอะไรไม่ออ
