นก็จำประโยคนี้ไว้! ที่สำคัญก็คือน้ำเสียงจะต้องเบาและรวดเร็ว พูดไปด้วยเสียงเย็นชาว่า ‘เล็กขนาดนี้ยังกล้าโผล่ออกมาอีก’ จำไว้จะต้องพูดเบาๆ แต่จะต้องให้เขาได้ยินด้วย! ฉันรับประกันเลยว่าต่อไปเขาจะไม่กล้าโชว์อีกแล้ว!”
ฉินเยว่ก็ถามอย่างอยากรู้อยากเห็น “นี่…พวกเขาจะไม่รู้สึกว่านี่เป็นการทำให้พวกเขาอับอายหรือคะ? จะไม่ฟ้องร้องหรือ?”
ฉางลี่น่าสายหน้า ตบไหล่ฉินเยว่แล้วพูดว่า “เขาคิดจะทำอะไรเขาจะไม่รู้แก่ใจเชียวหรือ? ถ้าเขากล้าฟ้อง เธอก็บอกไปว่าเขาล่วงละเมิดทางเพศ เป็นพวกวิปริต!”
“อีกอย่าง ตอนพวกเราเปลี่ยนยา ตอนฉีดยาน่ะบางคนก็จงใจโชว์เยอะ ตอนนั้นพวกเธอจะต้องลงมือโหดเหี้ยมเข้าไว้ ตอนแทงเข็ม จะต้องทำให้แทงให้หนัก อย่ายั้งมือเด็ดขาด! ให้พวกเขาได้ลิ้มรสความลำบากของพวกเธอซะบ้าง รับประกันเลยว่าครั้งต่อไปไม่กล้าแล้ว!”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ฉางลี่น่าก็ย้อนคิดไปถึงเรื่องคราวที่แล้ว “มีอยู่ครั้งหนึ่ง ฉันต้องเปลี่ยนยาให้ผู้ป่วยตรงขาหนีบ ผลก็คือคนคนนั้นถอดกางเกงลงในพริบตาเดียว ตอนนั้นฉันก็หยิบกางเกงลิงของเขามาปิดไว้ แล้วพูดไปอย่างใส่ใจว่า ‘อากาศเย็นนะคะ ทำเอาคุณหนาวจนหดเหลือแค่นั้นแล้ว ปิดไว้นะคะ!’ ”
“ผู้ป่วยคนนั้นเห็นฉันพูดแบบนี้ก็รู้สึกมึนงง คิดว่าฉันจะฟ้องร้องเขา ชิ! ไร้เดียงสา…ที่ใหญ่กว่านี้พี่สาวก็เห็นมามากแล้ว”
เฉินชางเกือบหลุดขำออกมา!
ฉางลี่น่าคนนี้นับเป็นยอดฝีมือที่แท้จริง!
ฉางลี่น่าพูดต่อไปว่า “แต่ว่า
