รงพยาบาลอันดับสอง ยุ่งทุกวัน ไม่มีเวลาเลยค่ะ”
จางจิ้นเฟินดวงตาเปล่งประกาย “คิกๆ ใช่แล้ว เรียนแพทย์ทั้งยุ่งและเหนื่อยมากจริงๆ คนในวงการก็น้อย พอหันกลับไปมองอีกที อายุก็ไม่น้อยแล้ว”
หลังจากกินข้าวเสร็จ อู๋เสวียอวี้ก็พูดกับฉินเยว่ว่า “เสี่ยวฉิน คุณไปที่ห้องหนังสือกับผมนะครับ เมื่อวานผมแปลให้คุณเสร็จแล้ว แต่พอคิดให้ละเอียดอีกครั้ง ยังมีปัญหาอีกเล็กน้อย พวกเราจะต้องแก้กันอีก”
ฉินเยว่พยักหน้า เข้าไปที่ห้องหนังสือของอู๋เสวียอวี้จริงๆ
ส่วนจางจิ้นเฟินดึงลูกชายไว้ ยักคิ้วกระซิบถามว่า “เสี่ยวเจ๋อ? เป็นยังไง? ชอบหรือเปล่า?”
อู๋เจ๋อหน้าแดงโดยพลัน “พอแล้วครับ…แม่! นี่แม่จะเกษียณแล้วออกมาทำงานจับคู่หรือครับ?”
จางจิ้นเฟินถลึงตาใส่ “เด็กคนนี้นี่ อายุสามสิบแล้ว! ยังไม่มีแฟนอีก แม่ไม่ร้อนใจแล้วใครจะร้อนใจล่ะ!”
[1] โมเมนต์เพื่อนในวีแชท เป็นการโพสต์ถ้อยคำหรือรูปภาพของตนให้คนที่เป็นเพื่อนเข้ามาดูได้
