มอน้อยเมื่อกี้นี้สุดยอดไปเลย ใช้เวลาแค่คนละนาที เยี่ยมมาก!” นางพยาบาล A พูดอย่างตื่นเต้น
นางพยาบาล B พูดต่อ “ใช่แล้ว แล้วเขาก็หล่อมากด้วย พวกเธอได้มองเขาให้ดีหรือเปล่า? ท่าทางตอนเขาจริงจังแบบนั้น…หล่อมากค่ะ”
พยาบาลน้อยหน้ากลมที่คอยติดตามเฉินชางไปเจาะเส้นเลือดเมื่อครู่นี้ทอดถอนใจออกมา แต่กลับไม่มีอารมณ์วิพากษ์วิจารณ์อะไร
ตอนนี้เอง หยางจงแห่งแผนกศัลยกรรมทั่วไปไม่เห็นหัวหน้าแผนกของตนจึงเดินออกไปที่ประตู พบว่าต้วนปัวนั่งสูบบุหรี่อยู่ที่พื้น เขาจึงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปหาแล้วนั่งลงข้างๆ
ต้วนปัวมองหยางจงแล้วยิ้มให้ “เรียกทุกคนไปกินข้าวด้วยกันเถอะ”
หยางจงไม่ได้รับคำ แต่กลับมองไปที่ต้วนปัว “หัวหน้าแผนก…พวกเราแย่ขนาดนี้จริงๆ เหรอครับ?”
คำพูดตรงประเด็นของหยางจงทำให้ต้วนปัวอับจนคำพูด!
พวกเราแย่ขนาดนี้จริงๆ หรือ?
มือที่ใช้คีบบุหรี่ของต้วนปัวกำลังสั่น!
ใช่แล้ว!
ฉันจะคิดมากขนาดนั้นทำไม?
ทำงานของตัวเองให้ดีก็พอแล้ว พวกเราต้องพัฒนาทักษะฝีมือของตนเอง ช่วยคนไข้ทุกคนของตัวเองให้ดีก็พอแล้ว
จะคิดมากขนาดนั้น…ทำไมกัน?
……
……
หลังจากรถของศูนย์ฉุกเฉินมาถึงเมืองอันหยางก็เริ่มแยกทางกันไป บางคันไปส่งผู้ป่วยที่โรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑล บางคันไปส่งผู้ป่วยที่โรงพยาบาลตงต้า แต่ไม่มีสักคันที่ไปส่งที่โรงพยาบาลอันดับสอง
สาเหตุนั้นง่ายดายมาก โรงพยาบาลอันดับสองไม่มีแผนกรักษาผู้ป่วยไฟไหม้ ห้องไอซียูของพวกเขาทำไ