องเดินไปเบื้องหน้าทีละก้าว…
โรงพยาบาลตงต้าอยู่ห่างจากโรงพยาบาลอันดับสองไม่มาก และห่างจากที่พักของเฉินชางไม่ไกล เดินเตร่อยู่พักหนึ่งก็ถึงแล้ว
ในตอนที่เดินอยู่บนถนน จู่ๆ เฉินชางก็ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง “เสี่ยวเฉิน ผมจางโหย่วฝูนะครับ”
เฉินชางพลันรู้สึกสนใจขึ้นมาทันที จางโหย่วฝูโทรหาตนทำไม?
เฉินชางรีบพูดว่า “หัวหน้าจาง สวัสดีครับ”
จางโหย่วฝูหัวเราะ “คือว่าเป็นแบบนี้นะครับ เสี่ยวเฉิน พรุ่งนี้ผมจะไปเข้าร่วมรายการเกี่ยวกับสุขภาพของสถานีโทรทัศน์ตงหยาง ทางโรงพยาบาลหวังว่าเมื่อผมไปแล้วจะได้โฆษณาการผ่าตัดด้วยการส่องกล้องฉบับปรับปรุงของคุณสักหน่อย เพื่อเพิ่มความนิยมให้โรงพยาบาลเราน่ะครับ คุณสะดวกส่งไฟล์พาวเวอร์พ้อยท์ให้ผมไหมครับ?”
