ว เฉินชางอดทอดถอนใจไม่ได้ การผ่าตัดในห้องแอร์ช่วงหน้าร้อนที่มันสบายจริงๆ
ต้วนปัวพูดยิ้มๆ “ผู้เชี่ยวชาญเสี่ยวเฉิน ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวผมพาคุณไปลองชิมอาหารจานเด่นของอำเภอหลันสักหน่อย”
คนรอบๆ ก็พากันพูดขึ้นมาว่า “ใช่แล้วหมอเฉิน พวกเราไปดื่มด้วยกันหน่อยนะครับ ยังไงตอนมืดก็ไม่มีธุระอะไรอยู่แล้ว!”
เมื่อมีคนเสนอก็มีคนสนอง
ศัลยแพทย์ล้วนเป็นผู้ชายตัวโต ชอบรวมตัวกันกินดื่มบ่อยๆ ในจุดนี้อายุรแพทย์เทียบไม่ได้เลย
เฉินชางเคยทำงานกับโรงพยาบาลหลายแห่ง เปลี่ยนแผนกไปหลายแผนก
สภาพแวดล้อมการทำงานของแผนกอายุรเวชจะค่อนข้างน่าเบื่อและกดดัน มีการคบค้าสมาคมระหว่างหมอค่อนข้างน้อย ปกติจะต่างคนต่างทำงาน เรียกได้ว่าแต่ละคนก็สนใจแต่เรื่องตรงหน้าของตัวเอง
ปกติหากผู้ป่วยมีปัญหาอะไรก็จะมาหาแพทย์ผู้รับผิดชอบของตน หากแพทย์ผู้รับผิดชอบไม่อยู่ หมอคนอื่นอาจไม่สนใจคุณนัก ส่วนใหญ่จะอ้างไปว่าหมอไม่อยู่
ต่อให้เป็นการพักผ่อนก็ยังรวมตัวกันกินดื่มน้อยมาก
แต่แผนกศัลยกรรมทั่วไปไม่เหมือนกัน อาจเป็นเพราะมีผู้ชายค่อนข้างมาก จึงไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยอะไรขนาดนั้น ไม่ใส่ใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ พอคบหากันขึ้นมาก็เลยสนิทชิดเชื้อ
อีกอย่างการผ่าตัดหลายอย่างก็ต้องให้ทุกคนร่วมมือกัน นี่เรียกว่าเป็นการช่วยเหลือเกื้อกูลซึ่งกันและกัน ก็เหมือนกับสหายรบสหายศึก ความสัมพันธ์ย่อมดีเป็นธรรมดา
เช่นแผนกฉุกเฉิน ภายในแผนกฉุกเฉินและภายนอกแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบา
