“ผมบอกไม่ให้คุณมา คุณก็ยังจะมาอีก!”
“ถ้าฉันไม่มาแล้วคุณจะทำยังไงล่ะ?”
……
……
แผนกฉุกเฉินก็มีเพื่อนเก่าแก่เช่นกัน ตอนที่ปู่หวังเดินถือไม้เท้าเข้ามาที่ประตูตึกแผนกฉุกเฉิน เสี่ยวหลินก็พูดยิ้มๆ ว่า “คุณปู่ คุณมาอีกแล้ว!”
ปู่หวังหัวเราะ “มาแล้วๆ”
หัวหน้าพยาบาลเข้ามาช่วยประคองด้วยตัวเอง “คุณปู่หวัง วันนี้ไม่สบายตรงไหนหรือคะ?”
คุณปู่หวังยังไม่ทันพูด เสียงไอระลอกหนึ่งก็ดังขัดคำพูดเขาเอาไว้ ไออยู่นานจนหายใจไม่ทัน เถียนเซียงหลานจึงรีบตบหลังให้เขาเบาๆ ทั้งยังช่วยลูบหน้าอกให้ด้วย จึงทำให้ลมหายใจของเขาสงบขึ้น
คุณปู่หวังทอดถอนใจ จากนั้นจึงพูดยิ้มๆ ว่า “เมื่อคืนผมไอหนัก ไอจนรู้สึกแปลกๆ ตรงหัวใจ พอตอนเช้าก็รีบมาที่นี่เลย ผมไปลงทะเบียนก่อนนะครับ”
ตอนนี้เพิ่งเป็นเวลาเจ็ดโมงกว่า แผนกฉุกเฉินยังไม่ได้แลกเวร เหล่าเฉินที่เป็นเวรตอนกลางคืนยังทำงานอยู่ คนที่เป็นเวรเช้าก็ยังไม่มา แต่เฉินชางชินกับการมาโรงพยาบาลตั้งแต่เช้าแล้ว
เพิ่งเดินเข้าประตูมาก็เห็นคุณปู่หวังแล้ว เขาจึงยิ้มเข้าไปทักทาย กล่าวอรุณสวัสดิ์ไปคำหนึ่ง
ถึงที่นี่จะเป็นโรงพยาบาล และเขาก็รู้ว่าคุณปู่หวังเป็นคนไข้ แต่พอเจอหน้ากันแล้วคงไม่อาจทักทายว่า “ทำไมไม่สบายล่ะครับ?” ได้หรอก
คุณปู่หวังเห็นเฉินชางก็ยิ้มตอบ “เสี่ยวเฉิน มาเช้าขนาดนี้เลยหรือ”
ตอนนี้เฉินชางมองคุณปู่หวังอย่างจริงจัง ขมวดคิ้วเล็กน้อย
วันนี้คุณปู่หวังดูสีหน้าไม่ค่อยดีนะ?
อาการกำเริบอีกแล
