้วหรือ?
“คุณปู่หวังครับ คุณไม่สบายตรงไหน? อาการกำเริบอีกแล้วหรือ?”
คุณปู่หวังมีชื่อว่าหวังเหม่าเกิน เป็นชายชราที่มีนิสัยทะนงตัวหัวแข็ง พักอยู่ที่หอพักของโรงเลื่อยไม้ที่อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลอันดับสอง ตอนยังหนุ่มเป็นหัวหน้างานมาทั้งชีวิต มีทักษะในการพูดคุยสั่งงาน พอแก่แล้วก็อยู่เฉยๆ ไม่ได้ แต่ตอนเป็นหัวหน้างานตอนหนุ่มๆ เขาสูบบุหรี่จัด ทำให้เป็นโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง[1]
ถ้าใช้คำพูดของคุณปู่หวังมาพูดก็คือ “เป็นหัวหน้างานมาชั่วชีวิตก็สะสมอาการป่วยมาชั่วชีวิต!”
คุณปู่หวังชอบหัวเราะเสียงดัง ทั้งๆ ที่ป่วย แต่รอยย่นที่มุมปากก็ยังเคล้าไปด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี
เฉินชางนับถือผู้สูงอายุเช่นนี้มากจริงๆ ทุกครั้งที่เจอกัน เขาจะสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดสะอ้านและกางเกงสแล็คที่รีดจนเรียบ รองเท้าหนังสีน้ำตาลหยาบ ทั้งสะอาดและดูดี
ชายชราคนนี้เป็นแขกประจำของแผนกฉุกเฉิน ตอนที่เฉินชางเพิ่งมาทำงานที่โรงพยาบาลอันดับสองยังต้องถามทางอีกฝ่ายด้วยซ้ำ
พริบตาเดียวก็ผ่านไปแล้วสองปี ชราชราคนนี้ เมื่อผ่านไประยะหนึ่งก็จะมาครั้งหนึ่ง ถ้าไม่มาซื้อยาให้ตัวเองก็มาซื้อยาให้ลูกชาย และที่ต้องมาแผนกฉุกเฉิน ก็เพราะทุกครั้งที่เขามาซื้อยา จะชอบมาตอนกลางคืน ซึ่งแผนกผู้ป่วยนอกปิดไปแล้ว
ชายชรายังไม่ทันพูดอะไรก็ไอขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากไอเสร็จก็เริ่มหอบหายใจ
“ฟู่…ฟ่…ฟู่…”
ชายชราพยายามหายใจสุดชีวิต สีหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวม่วง ลมหายใจกระชั้นถ
