ี่รุนแรง!
เฉินชางมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “เสี่ยวหลิน พาไปที่ห้องสังเกตอาการ ให้ออกซิเจนด้วย”
คุณปู่หวังเป็นผู้ป่วยเก่าแก่ ทุกครั้งที่มาส่วนใหญ่ก็เป็นเช่นนี้ เฉินชางแทบจะท่องประวัติผู้ป่วยของเขาได้หมดแล้ว บนสมุดประวัติการรักษาของคุณปู่หวังก็เป็นลายมือเฉินชางทั้งหมด สองปีมานี้คุณปู่หวังเปลี่ยนสมุดไปแล้วสองเล่ม
อาการป่วยของเขาชัดเจนมาก เป็นโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังกำเริบฉับพลัน แล้วยังมีโรคปอดอื่นๆ…
สำหรับผู้ชายชราอายุแปดสิบกว่าปี ทุกครั้งที่อาการกำเริบก็เท่ากับอาการทวีความรุนแรงขึ้นอีกระดับหนึ่ง จนเฉินชางเริ่มกังวลแล้วว่าคุณปู่ที่สะอาดเนี้ยบคนนี้จะมาได้อีกกี่ครั้ง?
เสี่ยวหลินทำกราฟหัวใจ วัดความดันเลือดและวัดค่าออกซิเจนในเลือดให้คุณปู่อย่างคุ้นเคย ซึ่งสิ่งเหล่านี้ไม่คิดค่าใช้จ่าย
“หมอเฉินคะ ความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดแค่แปดสิบค่ะ…” เสี่ยวหลินมองคุณปู่หวังด้วยความกังวล เอ่ยเบาๆ
เฉินชางพยักหน้า ความจริงไม่ต้องตรวจเขาก็รู้
ความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดต่ำขนาดนี้ แสดงว่าผู้ป่วยทนมานานแล้ว หากเป็นคนอื่นคงแสดงอาการอะไรออกมาบ้าง แต่ชราคนนี้กลับทำเพียงหรี่ตามองเขาขณะที่ใส่เครื่องให้ออกซิเจนอยู่
เฉินชางรู้สึกเสียใจจริงๆ…ทุกครั้งที่คุณปู่หวังมา เขาจะกังวลเสมอ
นี่เป็นผู้ป่วยเพียงคนเดียวที่หัวหน้าพยาบาลเถียนเซียงหลานผู้คอยดูแลเรื่องการเงินหลับตาข้างลืมตาข้าง ไม่ว่าจะเครื่องให้ออกซิเจนของเขาก็ดี จะทำ
