ังจะมาอีก!”
หญิงชราถลึงตาใส่เขา “ฉันจะวางใจเรื่องคุณได้หรือ? ถ้าคุณสุขภาพดี ฉันก็จะไม่มาหรอก!”
ในใจของคุณปู่หวังพลันอ่อนยวบ ถอนใจออกมาเบาๆ “คุณมาแล้วลูกจะทำยังไง?”
หญิงชรานั่งลงข้างเตียงกุมมือเหล่าหวังด้วยความปวดใจ “ถ้าฉันไม่มาแล้วคุณจะทำยังไงล่ะคะ!”
“ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันป้อนซุปไข่ให้เขากินแล้วถ้วยหนึ่ง ดูแลเขาเข้าห้องน้ำ ช่วยพลิกตัวตบหลังให้เขาแล้ว…”
หญิงชราพูดอย่างละเอียด ตั้งแต่ว่ากินข้าวไปเท่าไหร่ ปัสสาวะไปเท่าไหร่ กระทั่งตบหลังไปกี่ครั้ง มีน้ำไหลออกมาหรือไม่…
คุณปู่หวังมองหญิงชราตรงหน้าที่เป็นคู่ชีวิตของตน ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น เส้นผมหงอกขาว ร่างกายเริ่มโรยรา เขาอดถอนใจไม่ได้ ลำบากเธอแล้ว ที่รักของฉัน เมื่อคิดถึงตรงนี้ลุงหวังก็ยิ้ม “ที่รัก!”
หญิงชราหันมา “อะไรคะ?”
คุณปู่หวังยิ้ม “ตอนเที่ยงพวกเรากินเกี๊ยวกันไหม? ผมจะไปซื้อเนื้อมาเอง”
หญิงชราถลึงตาใส่ “เนื้อหมูโลละสี่สิบหยวนไปแล้ว จะกินเนื้ออะไรอีก ถ้ามีเงินซื้อเนื้อก็เอาไปซื้อยาให้คุณเพิ่มอีกสองกล่องยังจะดีซะกว่า!”
คุณปู่หวังพูดต่อ “ถ้างั้นพวกเรากินเกี๊ยวผักกันก็ได้ อีกเดี๋ยวผมจะไปซื้อแครอท!”
……
……
เฉินชางกำลังยืนเตรียมของอยู่ที่ห้องสังเกตอาการ แต่ว่า…กลับถูกบทสนทนาของคู่รักชราที่อายุเกินแปดสิบไปแล้วคู่นี้ทำเอาสะเทือนใจ…
ชายชราดูเหมือนกำลังตำหนิบ่นว่า แต่ก็รักใคร่ใส่ใจที่สุด หญิงชราดูเหมือนกำลังโกรธ แต่ก็เป็นภรรยาที่ส่
