มีแววเอาซะเลย ไม่งั้น…ครอบครัวของผมคงต้องรบกวนคุณไปตลอด!”
ตอนอายุห้าสิบกว่าปี คุณปู่หวังเป็นโรคถุงลมโป่งพอง พออายุหกสิบก็เกษียณจากงานจึงมักมาที่โรงพยาบาลบ่อยๆ ตอนนั้นเถียนเซียงหลานยังเป็นพยาบาลน้อยคนหนึ่ง แต่คุณปู่หวังกลับชอบเธอเป็นพิเศษ อยากจับคู่เถียนเซียงหลานกับลูกชายให้ได้
น่าเสียดายที่ลูกชายของเขารสนิยมสูง ไม่สนใจเถียนเซียงหลานที่เป็นแค่พยาบาลน้อยในแผนกฉุกเฉิน
เถียนเซียงหลานยิ้ม “คุณปู่หวัง คุณพูดจาส่งเดชอีกแล้วนะคะ”
คุณปู่หวังหัวเราะเสียงดัง มองไปยังกำแพงรอบๆ ของแผนกฉุกเฉิน จู่ๆ ก็ถอนใจ “โรงพยาบาลอันดับสองเก่าๆ ในสมัยก่อน ตอนนี้ยอดเยี่ยมขนาดนี้แล้ว ไม่รู้ว่าจะได้เห็นอีกกี่วัน!”
หวังเหม่าเกินทำใจเรื่องอาการป่วยของตัวเองได้นานแล้ว หากไม่ใช่เพราะเป็นห่วงภรรยาและลูกชาย เขาคงไปนานแล้ว!
แต่ว่า…เขายังไม่กล้าจากไป เพราะที่บ้านยังมีภรรยาและลูกชายที่ต้องพึ่งเงินผู้สูงวัยของเขา ดังนั้นต่อให้ยากลำบากแค่ไหนเขาก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป!
คุณปู่หวังมาที่นี่ได้ครึ่งชั่วโมง หญิงชราผมขาวโพลนคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในแผนกฉุกเฉิน เห็นนางพยาบาลเข้าพอดี “คุณพยาบาลหลิน หวังเหม่าเกินอยู่ที่นี่หรือเปล่าคะ?”
เสี่ยวหลินยิ้ม “อยู่ค่ะ อยู่ที่ห้องสังเกตอาการ กำลังให้ออกซิเจนอยู่”
หญิงชราได้ยินดังนั้นก็กล่าวขอบคุณแล้วเดินไปยังห้องสังเกตอาการ
คุณปู่หวังกำลังสูดออกซิเจน ก็เห็นภรรยาก็ตำหนิไปทันที “ผมไม่ให้คุณมา คุณก็ย
