ค่ครั้งเดียว “ลูกชายผมนอนเป็นอัมพาตติดเตียงมาสิบกว่าปีแล้ว แต่ไม่เคยเป็นแผลกดทับ!”
ทั้งยังเคยพูดกับเขาอย่างภาคภูมิใจไม่ใช่แค่ครั้งเดียวว่า “เมื่อวานลูกชายบอกกับผมว่า หนังสือที่เขาเขียนมีคนอ่านแล้ว แล้วยังชมเขาด้วย จริงสิ…เขาลงบนเว็บไซต์ฉีเตี่ยน[3]อะไรนั่น ของเครือเท็นเซ็น บริษัทนั่นมีมูลค่าทางการตลาดหลายพันล้านเลย!”
ชายชราคนนี้มีลูกชายที่ยอดเยี่ยมอยู่คนหนึ่ง น่าเสียดายที่เขาเป็นอัมพาตจากภาวะเส้นเลือดในสมองตีบมาสิบกว่าปีแล้ว ส่วนภรรยาของลูกชายก็พาลูกไปอยู่ที่อเมริกา กลับมาน้อยครั้ง บางทีชายชราคงไม่รู้ว่าพวกเขาหย่ากันแล้ว และบางทีอาจจะรู้แต่ไม่อยากพูด…เฉินชางไม่เคยเห็นลูกสะใภ้ของเขากับหลานของเขามาก่อนเลย
แต่ชายชรากลับบอกเฉินชางด้วยความภาคภูมิใจว่า
“หลานของผมได้รับสืบทอดจากผมไปเต็มๆ เขาฉลาดมาก ได้ยินว่าตอนนี้เรียนอยู่ที่มหาลัย MIT อะไรนั่นเลยนะครับ!”
จู่ๆ ผู้ป่วยที่อยู่ข้างๆ ก็ถามขึ้นว่า “คุณปู่ คุณเป็นปอดอุดกั้นเรื้อรังมานานกี่ปีแล้วครับ? ทำไมไม่ไปแอดมิทที่แผนกทางเดินหายใจล่ะครับ?”
คุณปู่หวังยิ้ม “ภรรยาของผมต้องคอยอยู่ดูแลลูกชายที่บ้าน ผมเลยแอดมิทไม่ได้ ถ้าแอดมิทก็ไม่มีใครมาดูแลผม”
ทุกครั้งที่ชายชรามา เถียนเซียงหลานจะดูแลอย่างใส่ใจ มีพยาบาลน้อยคอยวิ่งล้อมหน้าล้อมหลัง
คุณปู่หวังมองไปที่เถียนเซียงหลาน พูดยิ้มๆ ว่า “เสี่ยวเถียน ตอนแรกผมอยากจับคู่คุณกับลูกชายของผม ยังดีที่เด็กคนนั้นตาไม่
