ศัลยกรรมทั่วไป? เขา…โทรหาผมทำไม?
เขาไปเอาเบอร์โทรศัพท์ของผมมาจากไหน ไม่ถูกสิ…ผมไม่ได้แลกเบอร์โทรศัพท์กับเขาด้วยซ้ำ!
จากนั้นเมื่อเฉินชางรับโทรศัพท์ เสียงเรียกเขาว่า ‘ผู้เชี่ยวชาญเสี่ยวเฉิน’ ก็ดังแว่วออกมา ทำให้เฉินชางถึงกับเข้าใจกระจ่าง!
ต้วนปัวคนนี้ไม่ใช่ต้วนปัวคนนั้น!
หัวหน้าแผนกศัลยกรรมทั่วไปของโรงพยาบาลประชาชนที่อำเภอหลันก็ชื่อต้วนปัวเหมือนกัน!
เฉินชางตบหน้าผากตัวเอง เขายุ่งๆ จนเลอะเลือนไปแล้วสินะ
ตอนนี้คนที่เรียกเฉินชางว่าผู้เชี่ยวชาญเสี่ยวเฉินก็มีแค่หัวหน้าแผนกต้วนคนเดียว
เฉินชางรู้สึกหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ รีบรับโทรศัพท์ขึ้นพูด “หัวหน้าต้วน สวัสดีครับ”
ต้วนปัวพูดยิ้มๆ “ผู้เชี่ยวชาญเสี่ยวเฉิน พรุ่งนี้หลังเลิกงานพอมีเวลาว่างไหมครับ?”
พรุ่งนี้เป็นวันพฤหัสบดี เขายังไม่มีผ่าตัดอะไร และตอนบ่ายเขาก็ไม่มีอะไรทำจริงๆ
เฉินชางจึงพูดไปว่า “พรุ่งนี้ช่วงบ่ายผมว่างทั้งวันครับ”
ต้วนปัวได้ยินดังนั้นก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที!
“ถ้างั้นก็ดีเลยครับ พวกเราเตรียมคนไข้ที่ต้องผ่าตัดไส้ติ่งเอาไว้แปดเคส พรุ่งนี้รบกวนคุณมาช่วยผ่าตัดไส้ติ่งด้วยวิธีแบบแผลเล็กหน่อยนะครับ”
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับปาก “ได้ครับหัวหน้าต้วน ไม่มีปัญหา!”
ต้วนปัวยิ้ม “โอเคครับ ถ้างั้นพรุ่งนี้ผมจะให้คนขับรถไปรอคุณที่ประตูโรงพยาบาลตอนเที่ยงนะครับ พอคุณเลิกงานก็มาได้เลย มากินข้าวกับพวกเราก่อน”
เฉินชางวางโทรศัพท์ไป จากนั้น
