จึงแก้ชื่อจากต้วนปัวเป็นหัวหน้าต้วน
ไม่เลว พรุ่งนี้มีแหล่งเก็บค่าประสบการณ์แล้ว!
……
……
แต่ไหนแต่ไรผู้ที่ทำงานในห้องผ่าตัดไม่เคยเลิกงานตรงเวลา และไม่มีความเคยชินที่จะต้องกินข้าวตรงเวลาด้วย จะเป็นหัวหน้าแผนกเหล่านั้นก็ดี จะเป็นหมอผู้มีชื่อเสียงก็ดี จะเงินเดือนหลักแสน เงินเดือนหลักล้านหรือ…หมอระดับไหนก็ช่าง ตอนที่ควรหิวก็ยังหิว แต่หากยังผ่าตัดไม่เสร็จ คุณอย่าหวังจะได้พักผ่อนเลย
ในระหว่างการผ่าตัด หากอยู่ๆ คุณหิวขึ้นมาก็จะผ่าตัดไปครึ่งเดียวแล้วออกไปกินข้าวก่อนค่อยกลับมาทำต่อไม่ได้
ความจริงผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ส่วนมากไม่ขาดแคลนเงินทอง แต่เป็นงานที่เหนื่อยมากจริงๆ อยากพักก็พักไม่ได้ ความกดดันผลักดันให้คุณต้องเดินหน้าต่อไป โรงพยาบาลจัดแจงความรับผิดชอบมากมายมาให้คุณ คุณจะต้องทำให้สำเร็จ!
พอคุณพัฒนามาถึงระดับแพทย์ผู้เชี่ยวชาญแล้วก็มักจะเป็นเช่นนี้ ตอนกลางวันไปทำงาน เดินออกจากประตูไปผ่าตัด พอเลิกงานกลับบ้านก็ต้องรีบเขียนวิทยานิพนธ์และทำงานวิจัย บางครั้งยังต้องนั่งรถไฟความเร็วสูงหรือนั่งเครื่องบินไปทำงานนอกสถานที่ในคืนเดียวกัน วันต่อมาก็ต้องเข้าร่วมงานสัมมนา ไม่ก็เข้าร่วมการประชุม และในคืนเดียวกันก็ต้องกลับเลย ไม่อาจอยู่จนทำให้การผ่าตัดหรือการรักษาของวันต่อไปถูกยืดเยื้อ
นี่ไม่ใช่เรื่องเล่า แต่เป็นตัวอย่างที่เกิดขึ้นจริง
แต่ไหนแต่ไรเรื่องการตายเฉียบพลันไม่เคยหายไปจากวงการการแพทย์ บางทีคนอื่น
