อาจคิดว่าเป็นเรื่องเกินจริง นี่มันยุคสมัยอะไรแล้ว ยังมีคนเหนื่อยตายอีกหรือ?
แต่เรื่องนี้ไม่ได้เกินจริงแม้แต่น้อย คนในวงการแพทย์เหนื่อยมากจริงๆ!
เรื่องอย่างการนอนหลับบนเตียงในห้องผ่าตัดเหมือนในทีวีพวกนั้น เฉินชางก็เคยทำมาแล้ว และไม่ใช่ครั้งเดียวด้วย ตอนนั้นคนที่นอนอยู่ข้างตนก็คือฉินเยว่ แม่นางขี้ประจบตัวน้อยนั่นเอง
ในชีวิตจริงเขาทำตัวรักหยกถนอมบุปผาไม่ได้ และเห็นอกเห็นใจคนอื่นไม่ได้
เมื่อคิดถึงตรงนี้เฉินชางก็รู้สึกนับถือสือน่าและฉินเยว่จริงๆ สองคนนี้ดูแล้วเหมือนผู้หญิงอ่อนแอ แต่กลับทำงานอยู่ในแผนกฉุกเฉินได้อย่างดีเยี่ยม
เมื่อออกมาจากโรงพยาบาล เฉินชางก็พาหวังหย่งไปที่ร้านอาหารใกล้ๆ สั่งกับข้าวมาเป็นกับแกล้มสามอย่างแล้วเปิดเบียร์แช่เย็นสองขวด
ช่วงนี้เขารู้สึกเหนื่อยมาก หวังหย่งที่คอยติดตามตนก็ไม่เคยได้มีเวลาผ่อนคลายเช่นกัน ต้องผ่าตัดตั้งแต่เช้าจรดค่ำทุกวัน ผ่าตัดเสร็จยังต้องเขียนประวัติผู้ป่วยอีก
ความจริง…เงินเดือนสองพันสองร้อยหยวนไม่สอดคล้องกับการทำงานหนักและการอุทิศตนเช่นนี้เลยจริงๆ อยู่ได้ด้วยรักและศรัทธาทั้งนั้น
เฉินชางก็เคยเป็นพนักงานชั่วคราวมาก่อน ความยากลำบากเช่นนั้นมีเพียงพวกเขาถึงจะเข้าใจ
หลายวันที่ผ่านมา เขาผ่าตัดไปหลายเคส ทุกเคสเฉินชางจะได้เงินค่าผ่าตัดจำนวนหนึ่ง และการผ่าตัดที่หวังหย่งทำก็ถูกรวมอยู่ในชื่อของตนด้วย
ที่เป็นเช่นนี้ เพราะเฉินชางมีสิทธิ์ออกใบสั่งทางการแพทย์ ส่ว
