นหวังหย่งที่เป็นเพียงพนักงานชั่วคราวไ ม่มีสิทธิ์ออกใบสั่งทางการแพทย์
แผนกฉุกเฉินเพิ่งมีห้องผ่าตัด พวกเขาทำการผ่าตัดไปแล้วสามสิบกว่าเคส รวมกับผู้ป่วยอื่นๆแล้ว…เฉินชางลองคำนวณดู เขามั่นใจว่าเดือนนี้ตนจะได้รับเงินประมาณหนึ่งหมื่นหยวน แน่นอนว่าไม่นับเงินที่ได้จากรางวัลของระบบและเงินพิเศษที่ได้จากข้างนอก
เฉินชางรินเบียร์ให้หวังหย่ง
“สองวันมานี้คงเหนื่อยมากเลยนะครับ?”
หวังหย่งยิ้ม “ตลอดสามปีที่ผ่านมามีวันไหนบ้างไม่เหนื่อย ผมชินแล้วละครับ”
ทั้งสองชนแก้วกัน ดื่มเบียร์เข้าไปรวดเดียวหมดแก้ว
พวกเขาผ่าตัดกันมาตลอดทั้งบ่าย ไม่ได้ดื่มน้ำสักอึก ทนมาจนถึงตอนนี้ได้ พอมีเบียร์เย็นๆ เข้าท้อง ทำให้รู้สึกสบายตัวจริงๆ
หวังหย่งมองเฉินชาง พูดยิ้มๆ ว่า “คุณเองก็เหมือนกันนะครับ ความจริง ความเหนื่อยแบบนี้ไม่ใช่แค่เหนื่อยกาย เส้นทางข้างหน้าไม่รู้ว่าต้องเหนื่อยอะไรบ้าง!”
เฉินชางพยักหน้า เขารู้ดีว่าหวังหย่งหมายถึงอะไร
“ไม่ต้องกังวล ต้องดีขึ้นแน่นอนครับ การประเมินคราวนี้ ผมคิดว่าคุณคงไม่มีปัญหาแล้วละ คุณมีพรสวรรค์ทางด้านการผ่าตัดมาก มีมือที่คล่องแคล่วว่องไว ทั้งยังสังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ได้ดี ที่คุณขาดก็มีแค่โอกาส!”
ดวงตาของหวังหย่งเปล่งประกายแวววาว! สิ่งที่เขาขาดมีเพียงโอกาสอย่างเดียว!
เขาเตรียมพร้อมมานานก็เพื่อโอกาสนี้ ยิ่งไปกว่านั้น ในเวลาสั้นๆ เพียงสองอาทิตย์ที่เขาได้ติดตามเฉินชาง เขาคิดว่าตนเองก้าวหน้า
