เฉินชางกลับมาที่ห้องทำงาน สวมเสื้อกาวน์สีขาวแล้วนั่งลง
ฉินเยว่วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามา “เฉินชาง สุดยอดไปเลยค่ะ! ไปฉายเดี่ยวถึงโรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑลเชียว ดูถูกไม่ได้จริงๆ! พวกเขาให้มาเท่าไหร่หรือคะ?”
เฉินชางชะงักไปแล้ว!
ใช่แล้ว! ดูเหมือนว่า…ถานจงหลินไม่ได้ให้เงินตนเลยสักแดงเดียว?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉินชางกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บใจ อา! ไม่ได้เจ็บใจเลยจริงๆ
ที่สำคัญที่สุดคือเขาได้รับทักษะที่ยอดเยี่ยมมาสองทักษะต่างหาก หนึ่งคือทักษะการเย็บเส้นประสาทระดับสูง อีกหนึ่งคือการกระตุ้นทักษะการผ่าตัดเชื่อมต่อนิ้วระดับสูง
ทักษะที่สองนี่แหละสุดยอด!
อย่างไรก็นับเป็นการผ่าตัดชั้นสาม ซึ่งที่โรงพยาบาลอันดับสองไม่ได้พัฒนาในส่วนนี้ รอให้เครื่องมือและอุปกรณ์ของหัวหน้าอันมาถึงก่อน เฉินชางจะกลายเป็นเสาหลักคนใหม่
เมื่อคิดถึงตรงนี้ จู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกว่าตนควรรีบใช้เวลาให้มีคุณค่าเพื่อพัฒนาระดับพื้นฐานของตน ตอนนี้เขาระดับสิบเจ็ด…ห่างจากระดับยี่สิบไม่มากแล้ว ควรถือโอกาสตอนที่ [คำชี้แนะจากอาจารย์ผู้มีชื่อเสียง] ยังทำงานอยู่ รีบเพิ่มระดับเสีย!
ฉินเยว่เห็นเฉินชางไม่พูดอะไรอยู่นานจึงกระทุงแขนเฉินชาง พูดว่า “รีบบอกมาสิคะ? อึกอักอยู่ได้ ใครไม่รู้ยังคิดว่าคุณเป็นมนุษย์ป้าซะอีก!”
เฉินชางหันไปมองฉินเยว่ด้วยใบหน้าเขินอาย “ผมบอกคุณได้แค่ว่า…ผมลืมถามเขาไปเลยน่ะครับ?”
ฉินเยว่เห็นท่าทีเช่นนี้ของเฉินชางก็หัวเราะออกมาทันที “คิกๆๆ…
