แต่ไหนแต่ไรแผนกฉุกเฉินไม่เคยมีคำว่าเวลากินข้าว!
ตอนเที่ยง นางพยาบาลคนหนึ่งตะโกนบอกข่าว!
“120 ส่งผู้ป่วยที่มีอาการช็อกโคม่ามาคนหนึ่ง เตรียมกู้ชีพ!”
เฉินชางที่กำลังจะลงไปกินข้าวได้ยินเสียงแจ้งของนางพยาบาลพอดี
เขายังจะมีอารมณ์ไปกินข้าวที่ไหนกัน รีบสวมเสื้อกาวน์กลับไปอีกครั้ง จากนั้นก็วิ่งไปด้านนอก รอการมาถึงของ 120 ไม่นานรถพยาบาลของศูนย์ฉุกเฉิน 120 ก็มาจอดที่บริเวณประตูแผนกฉุกเฉิน ผู้ป่วยถูกเข็นลงจากรถ เฉินชางรีบเดินเข้าไปรับ ถามหมอที่นั่งมากับรถกู้ชีพ 120 ว่า “อาการของผู้ป่วยเป็นยังไงครับ?”
หมอคนนั้นยังไม่ทันพูดอะไรก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังมาจากด้านหลัง “คุณหมอคะ! ช่วยพ่อฉันด้วย…”
เฉินชางกำลังจะปลอบใจผู้หญิงคนนั้น แต่กลับต้องชะงักไป!
เพราะผู้หญิงคนนั้นดูคุ้นๆ ใบหน้าของเธอคุ้นมาก!
เฉินชางตบศีรษะของตน เธอคือผู้หญิง “การศึกษาสูง” ที่มีบรรยากาศไม่ธรรมดาและแต่งตัวหรูหราคนนั้น คนที่มาซื้อยาที่แผนกฉุกเฉินให้พ่อของตนเมื่อวันศุกร์ที่แล้ว ใช่ คนที่เคยเรียนคณะแพทย์นั่นแหละ!
เมื่อเฉินชางคิดถึงตรงนี้สีหน้าพลันเปลี่ยนไป!
คุณลุงคนนี้…คงไม่ใช่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกนะ!
ตอนนั้นเฉินชางวินิจฉัยว่าเป็นโรคลำไส้อุดตันเฉียบพลัน ตอนนั้นเธอต้องการพาพ่อของเธอไปที่โรงพยาบาลตงต้า แล้วยังให้คำมั่นว่าจะเซ็นสัญญารับผิดชอบเสียดิบดี เฉินชางเห็นกับตา!
หรือเธอไม่ได้พาพ่อไปตรวจ? หากไป อีกฝ่ายต้องตรวจพบแน่?
เมื่อคิดถึงต
