และบริเวณอื่นๆ ก็ไม่ซับซ้อน จางจื้อซินคงทำได้ดี
บางครั้งดวงตาที่งดงามคู่เดียวก็ช่วยชีวิตใบหน้าทั้งใบได้!
เมื่อกลับไปที่ห้องทำงาน จางจื้อซินก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “จะให้ใครเป็นคนผ่าตัดดีครับ? คุณนักออกแบบใหญ่!”
เฉินชางยิ้ม “พวกเราสองคนไงครับ ทำกันเอง!”
จางจื้อซินได้ยินดังนั้นพลันหน้าเปลี่ยนสี “คุณบ้าไปแล้วหรือ? บทเรียนโชกเลือดของเสี้ยวเถียนฮวาไม่ทำให้คุณได้สติอีกหรือครับ? ให้หยางเทากับฉินเสียงทำเถอะ? อย่าเห็นว่าตอนนี้คนรวยพวกนี้คุยง่ายเชียว พอเกิดปัญหาขึ้นมาจัดการยากเลยนะครับ”
เฉินชางส่ายหน้า ไม่ใช่ว่าเขามีอคติกับทั้งสอง แต่ไม่ว่าจะเป็นการผ่าตัดใด คุณต้องทำเองถึงจะพัฒนาฝีมือได้!
รูปแบบที่เฉินชางเป็นคนออกแบบคงไม่มีใครเข้าใจไปมากกว่าเขาอีกแล้ว
คำพูดบางคำ เฉินชางก็ไม่สะดวกพูด เช่นการผ่าตัดคราวที่แล้วของเสี้ยวเถียนฮวา เฉินชางรู้สึกไม่พอใจนัก แม้จะดีขึ้นมาก แต่ยังห่างจากความต้องการและอุดมคติของเฉินชางอยู่มาก
นี่ทำให้เฉินชางรู้สึกตัวว่าหลายสิ่งหลายอย่างจะต้องทำด้วยตัวเองจึงจะควบคุมรายละเอียดและความปราณีตให้อยู่ในกำมือได้
เฉินชางเงยหน้าขึ้น “หรือคุณคิดจะให้คนอื่นผ่าตัดแทนตลอดไป?”
คำพูดนี้ทำให้จางจื้อซินถึงกับหน้าแดง
ผ่านไปหลายนาทีจางจื้อซินจึงถอนใจออกมา “ตอนที่ผมออกมาทำงานนี้ครั้งแรก คลินิกศัลยกรรมมีแค่สามคน ตอนนั้นไม่ว่าอะไรก็ทำทั้งนั้น ตอนนี้สิ มีคนเยอะ คลินิกก็ใหญ่ แต่ความกล้ากลับลดลง กลัว
