ว่าจะเกิดปัญหาอยู่ตลอด ไม่กล้าทำอะไรเลย!”
“จะกลัวอะไรกัน! ทำๆ ไปก็พอแล้ว!” จางจื้อซินให้กําลังใจตัวเอง!
จากนั้นจางจื้อซินก็หยิบกระดาษร่างแบบขึ้นมาดูอยู่ครึ่งค่อนวัน เพียงแต่…ยิ่งดูก็ยิ่งกังวล ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกใจสั่น เนื่องจากบนกระดาษมีการวาดสัญลักษณ์เอาไว้อย่างละเอียดเกินไป มีรายละเอียดมากขนาดนี้เชียวหรือ!
หลังจากดูภาพแล้ว จางจื้อซินที่เมื่อครู่ยังมีความมั่นใจอัดแน่นเต็มอกก็ยกธงขาวทันที “เฉินชาง…เกรงว่าผมจะทำไม่ไหว คุณปรับแต่งดวงตามากเกินไป รายละเอียดปรับแต่งก็เยอะ ด้วยฝีมือของผมตอนนี้…ผมกลัวว่าจะทำให้การออกแบบของคุณเละน่ะสิ!”
เฉินชางส่ายหน้า “คุณไม่ต้องทำตาหรอกครับ ตรงตาเดี๋ยวผมทำเอง คุณรับผิดชอบจมูกและปากไปก็พอแล้ว”
เมื่อได้ยินดังนี้จางจื้อซินก็ถอนใจออกมา คล้ายกับยังไม่รู้ตัว “อ้อ…”
แต่ไม่ทันไรจางจื้อซินก็ถูกเฉินชางทำให้โกรธจนยิ้มออกมา “คุณทำสู้ผมไม่ได้หรอก! คุณนี่นะ การออกแบบกับการทำศัลยกรรมไม่เหมือนกัน การทำศัลยกรรมก็ไม่เหมือนการวาดรูป ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ยิ่งไปกว่านั้น…บริเวณใบหน้ามีเส้นประสาทและเส้นเลือดอยู่มาก อาจเกิดปัญหาใหญ่ได้!”
“คุณออกแบบได้ นั่นถือเป็นพรสวรรค์ แต่การผ่าตัดเพื่อศัลยกรรมความงามไม่ได้ต้องการแค่พรสวรรค์อย่างเดียว คุณจะต้องสะสมความรู้เฉพาะทางและฝึกฝนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แค่พรสวรรค์อย่างเดียวมันไม่พอหรอกนะครับ!”
“ถ้าพูดให้ฟังดูแย่สักหน่อยก็คือ คุณเพิ่งเรียนรู้ได้ไม
