่เท่าไหร่เอง! ไม่ได้ๆ ไปให้ฉินเสียงทำเถอะ พวกผมสองคนร่วมมือกันจะต้องราบรื่นแน่”
พูดจบจางจื้อซินก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมา
เฉินชางตัดสินใจแน่วแน่แล้ว จะอย่างไรตอนนี้ก็มี [ระบบอาจารย์ผู้มีชื่อเสียง] อยู่ ต้องฝึกฝนให้มากๆ ต่อไปจะมีโอกาสแบบนี้ที่ไหนกัน?
เฉินชางส่ายหน้า “ผมออกแบบเอง ผมย่อมเข้าใจผู้ป่วยมากกว่า ผลการผ่าตัดจะออกมาดีที่สุดแน่นอน”
จางจื้อซินได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้าจนใจ “แต่ว่า…คุณเคยทำหรือครับ?”
เฉินชางส่ายหน้า “ไม่เคย แต่ใครไม่มีครั้งแรกบ้างล่ะครับ?!”
จางจื้อซินเงียบไปครู่หนึ่ง “นี่ไม่ได้กำลังล้อเล่นนะครับ!”
เฉินชางพูดอย่างมั่นใจ “ผมมั่นใจ!”
หลังจากคิดอยู่นาน ในที่สุดจางจื้อซินก็พูดขึ้นว่า “เสี่ยวเฉิน…”
เฉินชาง “ครับ?”
จางจื้อซิน “ใช้ชีวิตให้ปลอดภัยหน่อยไม่ดีหรือ?”
……
……
วันต่อมา เป็นครั้งแรกที่จางจื้อซินรู้สึกว่าการไปที่เตียงผ่าตัดให้ความรู้สึกเหมือนเดินไปยังลานประหาร
เขามองเฉินชาง รู้สึกได้ถึงความกระฉับกระเฉง!
เขามองฟู่อวี้ฟาง รู้สึกได้ถึงความกระฉับกระเฉง!
จากนั้นจึงถอนใจออกมาครั้งหนึ่ง มีเพียงตนที่แห้งเหี่ยว….
การผ่าตัดเริ่มขึ้นแล้ว
เฉินชางเริ่มลากเส้นลงบนใบหน้าของฟู่อวี้ฟาง คราวนี้เขาผ่าตัดด้วยตัวเองย่อมวาดละเอียดเป็นพิเศษ กระทั่งมีหลายแห่งที่ต้องไตร่ตรองให้ดี
ฟู่อวี้ฟางรู้สึกได้ถึงมือคู่ใหญ่ มั่นคง มีพลัง อบอุ่น และพึ่งพาได้…ยิ่งคิดก็ยิ่งเลอะเทอะ คิดจนใบหน้าเห่อร้อน รู้สึกเหมือ
