เพิ่งจะเดินเข้าไปในแผนกฉุกเฉินก็เห็นฉินเยว่เดินมาด้วยท่าทีลับๆ ล่อๆ! เธอเดินตามเฉินชางตรงเข้าไปยังห้องเปลี่ยนชุดชาย
เฉินชางรู้สึกอับจนคำพูดขึ้นมาทันที “นี่เป็นห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าผู้ชายนะครับเจ๊ อย่าคิดว่าอกแบนแล้วจะปลอมตัวเป็นผู้ชายได้นะ!”
ฉินเยว่กลอกตาใส่เฉินชางครั้งหนึ่ง “ชิ…ก็ไม่ได้พาคุณเข้าไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าหญิงสักหน่อย ดูแล้วคุณคงทำได้สินะ”
เฉินชางถูกคำพูดนี้ของฉินเยว่ทำเอาพูดอะไรไม่ออก
“เฉินชาง ถ้าวันหนึ่งกลายเป็นคุณร่ำรวยแล้วก็อย่าลืมกันนะคะ!” ฉินเยว่ปิดประตูพลางพูดด้วยดวงตากลมโตโดยไม่เขินอายเลยสักนิด
เฉินชางหัวเราะออกมาโดยพลัน “อะไรคือคุณร่ำรวย? ผมแซ่เฉิน ผมคือคุณเฉินผู้ร่ำรวย! บรรพบุรุษผมเป็นเจ้าของที่ดิน มีที่ดินอยู่ในหมู่บ้านชนบท เป็นไงล่ะ? คุณเล็งทรัพย์สมบัติของครอบครัวผมอยู่หรือครับ? คิดจะเป็นสะใภ้เจ้าของที่ดินหรือ?”
ฉินเยว่มีท่าทีดูแคลน “หึ ยังมาเสแสร้งกับฉันอีก อย่าคิดว่าฉันไม่เห็นนะคะว่าเมื่อกี้คุณเพิ่งลงมาจากรถหรู เฉินชาง คุณเป็นเด็กเลี้ยงของเศรษฐีนีหรือ? ช่วยชีวิตเศรษฐีนีมาหรือ? มีความสัมพันธ์ลับๆ กันหรือคะ?”
เฉินชางรู้สึกอยากข่วนหน้าฉินเยว่จริงๆ ฉินเยว่คนนี้นี่ นับวันก็ยิ่งขี้มโน “ผมเหมือนคนแบบนั้นหรือครับ? หึ…”
ฉินเยว่พยักหน้าอย่างจริงจัง ยู่ปากพูดว่า “ไม่เหมือน แต่ใช่เลย!”
เฉินชางคิดว่าการคุยกับฉินเยว่เป็นการสิ้นเปลืองน้ำลายและไม่มีประโยชน์สักนิด
เฉินชางส
