วมเสื้อกาวน์สีขาว มองฉินเยว่แล้วพูดว่า “คุณรีบหาแฟนเถอะ ไม่งั้น…ขี้มโนแบบนี้เดี๋ยวไม่มีใครเอาพอดี”
ฉินเยว่แค่นเสียงออกมา “สบายใจเถอะค่ะ! ถึงไม่มีคนเอาฉันก็ไม่เอาคุณหรอก รีบบอกมาตามตรงเถอะ วันนี้ตอนเที่ยงคุณไปเจอเศรษฐีสาวมาใช่หรือเปล่า?”
เฉินชางถอนใจออกมา ก่อนจะพูดขึ้นว่า “เมื่อวานผมผ่าตัดให้ผู้ป่วยที่ถูกส่งมาจากโรงพยาบาลซื่อปา วันนี้หัวหน้าแผนกของที่นั่นให้ผมไปช่วยผ่าตัดน่ะครับ ตอนกลางวันผมก็เลยไปที่นั่น”
ฉินเยว่ได้ยินดังนั้นพลันเบิกตากว้างก่อนจะกะพริบตาปิ๊งๆ “โอ้โห เฉินชาง คุณฉายเดี่ยวได้แล้วหรือ? จริงหรือเปล่าเนี่ย?”
“บอกมาเร็ว รู้สึกยังไงคะ? ออกไปข้างนอกมีพยาบาลสาวสวยอยู่เป็นเพื่อนหรือเปล่า?”
เฉินชางรีบปิดปากฉินเยว่ทันที “นี่เจ๊ พูดเบาๆ หน่อยได้หรือเปล่า อย่าให้คนอื่นรู้นะครับ โอเคไหม? นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะเปิดเผยตรงไปตรงมาได้นะ”
ตอนนี้มีคนผลักประตูเข้ามาพอดี
หวังเชียนเดินเข้ามาก็เห็นเฉินชางกำลังปิดปากฉินเยว่โดยดันตัวเธอติดกับกำแพงพอดี (ห้องเปลี่ยนเสื้อแคบมาก แค่เดินสวนกันได้เท่านั้น มีล็อกเกอร์อยู่แถวหนึ่งเอาไว้แขวนเสื้อ)
หวังเชียนถูกภาพเบื้องหน้าทำเอาดวงตาสว่างแวววาว มีปฏิกิริยาขึ้นมาทันที “อา ให้ตายเถอะ ทำไมผมแสบตาแบบนี้นะ ผมไม่เห็นอะไรทั้งนั้น”
จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกไปแล้วปิดประตู แถมยังล็อคห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ด้วย
การกระทำนี้ทั้งคล่องแคล่วและรวดเร็วมาก ไม่มีท่าทีอย่างที่ห
