มอแผนกฉุกเฉินคนหนึ่งสมควรมีเลยแม้แต่น้อย!
เมื่อออกไปแล้วหวังเชียนก็มีท่าทีครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ตัดสินใจว่าตนควรส่งเสริมชายโสดหญิงโสดแห่งแผนกฉุกเฉินคู่นี้ให้ดี!
เขายืนอยู่บริเวณประตู เห็นหวังหย่งเดินมาพอดี
“พี่เชียน ยืนทำอะไรตรงนี้ครับ? แอร์ห้องทำงานไม่เย็นหรือ?”หวังหย่งมองไปยังประตูที่หวังเชียนยืนขวางเอาไว้
หวังเชียนส่ายหน้า “เปล่าๆๆ ด้านในไม่มีคน เอ่อ…เฉินชางและฉินเยว่ไม่ได้อยู่ข้างใน”
หวังหย่งได้ยินดังนั้นสมองก็ว่างเปล่าไปทันที จากนั้นจึงค่อยมีปฏิกิริยาขึ้นมา เดินยืนขวางประตูกับเขาด้วยกัน “อืม ที่นี่เย็นดีนะครับ”
“พี่เชียน พวกเขาสองคนทำอะไรกันอยู่ด้านในหรือ?” หวังหย่งกระซิบเสียงเบา ท่าทางคล้ายอยากซุบซิบเต็มที่
หวังเชียนมีท่าทีจริงจัง “ผมไม่รู้ ผมไม่ได้เห็นสองคนนั้นตัวติดกันนะครับ ผมไม่เห็นเฉินชางเอามือแนบหน้าฉินเยว่…”
ตอนนี้พยาบาลน้อยทั้งหลายในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าหญิงเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว พวกเธอเดินออกมานอกประตู พูดขึ้นด้วยสีหน้าตกใจว่า “มายืนทำอะไรกันตรงนี้คะ?”
หวังหย่งยิ้มอย่างเขินอาย “ไม่มีอะไรครับ ที่นี่มันเย็นดี”
หวังเชียนกระแอมออกมา “เบาเสียงหน่อย เฉินชางกับฉินเยว่ไม่ได้อยู่ข้างใน!”
พยาบาลน้อยทั้งหลายได้ยินดังนั้น จิตวิญญาณเจ้าแม่ซุบซิบก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาทันที!
รีบแนบหูเข้าไปใกล้ประตูราวกับต้องการสำรวจอะไรบางอย่าง ทว่าจู่ๆ ประตูก็ถูกเปิดออก!
เฉินชางและฉินเยว่เดินออกมานอกปร
