ของเหลือจนปากเปียกปากแฉะ แต่เขาก็เสียดาย คนแก่ไม่ค่อยฟังกันเลยค่ะ”
พูดจบก็กล่าวต่อไปว่า “ฉันจะมาซื้อยาแก้ปวดท้อง”
เฉินชางชะงักไป คุณมาแผนกฉุกเฉินเพื่อมาซื้อยานี่นะ!
เฉินชางมองไปที่ชายชรา รู้สึกว่าอาการไม่เหมือนผู้ป่วยโรคกระเพาะ จึงถามขึ้นว่า “ให้ผมตรวจดูหน่อยได้ไหมครับ?”
เธอมองนาฬิกาก่อนจะกล่าวเร่ง “อืม ได้ค่ะ รบกวนคุณหมอด้วยนะคะ แล้วก็ออกใบสั่งยาให้ด้วย ฉันไปที่แผนกผู้ป่วยนอกมาแล้ว ที่นั่นคนเยอะมาก ฉันต่อแถวไม่ไหว อีกเดี๋ยวฉันมีประชุมด้วย”
เฉินชางเข้าใจแล้ว พี่สาวคนนี้เห็นแผนกฉุกเฉินเป็นแผนกผู้ป่วยนอกไปแล้ว แต่ตอนนี้คนยังไม่เยอะ เขาจึงไม่ใส่ใจ
เฉินชางพยักหน้า “เสี่ยวหลิน ช่วยผมประคองคุณลุงไปที่เตียงด้วยครับ”
เสี่ยวหลินคือพยาบาลอายุยี่สิบต้นๆ ไม่ค่อยแต่งหน้าและแต่งหน้าไม่เป็น แต่หน้าสดค่อนข้างดูดี มีทักษะความสามารถดีและทนความลำบากได้ เรียกว่าเป็นนางพยาบาลที่เหมาะกับงานพยาบาลมาก
ทั้งสองประคองชายชราขึ้นไปที่เตียง ทว่าเมื่อเฉินชางตรวจดูก็ต้องขมวดคิ้ว! เนื่องจากชายชราไม่ได้มีอาการที่เรียกว่าปวดท้องเพราะกินของแสลงเลย
“คุณลุงมีอาการท้องเสียไหมครับ?” เฉินชางเอ่ยถาม
ผู้หญิงคนนั้นส่ายหน้า “ไม่มีค่ะ แต่ตอนสายๆ อ้วกมาหลายครั้ง”
ในใจของเฉินชางรู้สึกหนักอึ้ง ถามคำถามอีกหลายคำถาม ผู้หญิงคนนั้นรู้สึกรำคาญแต่ก็ยังอดทนเอาไว้ อาจเป็นผลมาจาก “การศึกษาที่ดี” ก็เป็นได้
“ปวด อ้วก บวม ปิด!”
ชื่อของโรคบาง
