ทันดูเลยด้วยซ้ำ!
จิ้นชิงจื้อได้ยินดังนั้นก็รู้สึกกระอักกระอ่วน ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี “นี่…หมอเฉิน ผม…คุณ…ทำแบบนี้ทำให้ผมรู้สึกไม่ดีเลยนะครับ”
เฉินชางยิ้ม “คุณไม่ต้องทำแบบนี้หรอกครับ นี่คืองานของผม ยิ่งไปกว่านั้นผมก็ปรึกษากับหัวหน้าแผนกกัวมาก่อนแล้ว คุณจิ้นกลับไปดูแลคุณพ่อให้ดีก็พอแล้วครับ ไม่ต้องสนใจผมหรอก”
พูดจบเฉินชางก็เดินออกไปด้านนอก ทันใดนั้นหลี่เฮ่อคิดขึ้นมาได้ว่าตนเองยังไม่ได้ถามเรื่องที่สงสัยออกไปจึงรีบวิ่งตามไป กระซิบว่า “หมอเฉิน ผมมีคำถามหนึ่ง ไม่รู้ว่าคุณสะดวกตอบหรือเปล่า”
เฉินชางชะงักไป “ถามมาเลยครับ”
หลี่เฮ่อรู้สึกเขินๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง “ตอนผมดูคุณผ่าตัดพบว่ามือทั้งสองของคุณมีพลังและนิ่งมาก แล้วยังคล่องแคล่วไม่เสียเสถียรภาพด้วย ผมอยากจะถามว่า…คุณฝึกพละกำลังและความนิ่งของมืออย่างไรหรือครับ?”
เฉินชางชะงักไปทันที!
ผมจะบอกเรื่องคุณสมบัติของถุงมือให้คุณฟังได้หรือ?
อีกอย่าง เขาคิดว่าคำถามนี้…เหมือนจะไม่ใช่คำถาม
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เฉินชางก็สูดหายใจลึกก่อนจะกล่าวว่า “ผมโสดมายี่สิบเจ็ดปีแล้ว!”
พูดจบก็รีบหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งแผ่นหลังเอาไว้ให้ทุกคนมอง!
หลี่เฮ่อมีสีหน้าตกตะลึง เขาจะรู้ได้อย่างไรว่านี่เป็นมุก เขาติดตามพ่อของตนไปเรียนที่อเมริกาตั้งแต่อายุสิบสอง อายุสิบห้าก็มีแฟนคนแรก เป็นสาวฝรั่งเศสที่นิสัยดีและหน้าตาสะสวย ไม่เคยโสดเกินหนึ่งเดือนด้วยซ้ำ เขาจะเข้าใจความหม
