ายแฝงของเฉินชางได้อย่างไร
แม้แต่จิ้นชิงจื้อที่อยู่ด้านข้างก็มีใบหน้างงงวย
หลี่เฮ่อสูดหายใจลึก เขาคิดว่าหลังจากกลับโรงพยาบาลไปคราวนี้จะต้องหารือเรื่องนี้กับเพื่อนนักเรียนปริญญาเอกของตนสักหน่อย เป็นโสดแล้วจะยกระดับพละกำลังและความนิ่งของมือทั้งสองได้จริงๆ หรือ?
เพราะเพื่อนนักศึกษาปริญญาเอกของเขาเป็นโสดมาสามสิบกว่าปีแล้ว…
จิ้นชิงจื้อรีบพูดขึ้นว่า “หมอเฉิน ผมมีรถ ให้ผมไปส่งคุณนะครับ”
