เขาไม่ได้โกรธที่อีกฝ่ายไม่ได้ใส่ชื่อตนเองลงไปในงานวิจัย นี่ไม่ใช่เรื่องสำคัญ หลี่เป่าซานอายุขนาดนี้แล้วจึงไม่คิดมาก เขาเผยแพร่วิทยานิพนธ์ไปตั้งไม่รู้เท่าไหร่ ทั้งยังเป็นผู้เปิดหัวข้อการศึกษาไปไม่น้อย ย่อมไม่สนใจหัวข้อเล็กๆ พวกนี้
ที่สำคัญก็คือเขาเห็นหมอเล็กๆ วัยหนุ่มสาวเหล่านี้มีความสามารถและจิตวิญญาณในการทำการวิจัย นี่จึงจะเป็นเรื่องสำคัญที่สุด
ทว่าจู่ๆ เฉินปิ่งเซิงก็เอ่ยถามด้วยความแปลกใจ “จริงสิเสี่ยวฉิน ทำไมถึงมีชื่อผมอยู่ในพาวเวอร์พ้อยท์ล่ะครับ? ผมไม่ได้เข้าร่วมนี่ครับ?”
ฉินเยว่หน้าแดงโดยพลัน “คือว่า...อาจารย์เฉินคะ คุณเข้าร่วมงานของพวกเราจริงๆ นะคะ!”
เฉินปิ่งเซิงชะงักไป ผมไปเข้าร่วมตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? หา?!
เฉินชางพยักหน้าก่อนจะกล่าวตอบ “ใช่แล้ว! อาจารย์เฉิน คุณผ่าตัดผู้ป่วยกลุ่มเปรียบเทียบน่ะครับ คุณไม่เห็นหรือ ในรูปภาพกลุ่มเปรียบเทียบเหล่านั้นเป็นผู้ป่วยของคุณนะครับ?”
เมื่อกล่าวเช่นนี้ออกมา เฉินปิ่งเซิงก็ชะงักไปทันที!
โอ้โห!
ถึงว่าทำไมผู้ป่วยพวกนั้นถึงได้ดูคุ้นๆ แล้วทำไมมือที่กำลังเย็บคู่นั้นถึงได้ดูคุ้นตาขนาดนี้ล่ะ?
ที่แท้ก็เป็นฉันนี่เอง!
เมื่อเข้าใจกระจ่างแล้ว เหล่าเฉินก็นิ่งอึ้งไป!
พวกคุณเอาผมไปเป็นกลุ่มเปรียบเทียบหรือ?
เปรียบเทียบแล้วพวกคุณยังทำดีกว่าอีก...
ที่สำคัญก็คือพวกคุณยังไม่บอกความจริงกับผม ปิดบังผมมาตลอด!
พวกคุณจะทำเกินไปหรือเปล่า!
