นจึงพากันพยักหน้ารับด้วยความรู้สึกเบาใจ เหล่าเฉินถูกหามขึ้นไปนอนบนเตียง จากนั้นจึงนำออกซิเจนในห้องผ่าตัดไปสวมให้เหล่าเฉิน
ส่วนการผ่าตัดจะต้องรีบดำเนินต่อไป มิฉะนั้นอาจเกิดปัญหากับผู้ป่วยได้!
เสื้อผ้าและถุงมือก็ต้องเปลี่ยนให้หมด!
คนกลุ่มหนึ่งรีบเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าตัวใหม่อย่างกระวนกระวายก่อนจะเริ่มลงมือผ่าตัดต่อไป!
หวังหย่งสวมรองเท้าวิ่งเข้ามาในห้องผ่าตัดด้วยอาการหอบหายใจ หัวหน้าพยาบาลในห้องผ่าตัดยืนหอบอยู่ด้านหลัง กล่าวขึ้นว่า “หมอแผนกไหนกัน ใครใช้ให้คุณใส่รองเท้าเข้ามา!”
หวังหย่งไม่สนใจอย่างอื่น เมื่อเข้ามาในห้องผ่าตัดก็เห็นเหล่าเฉินนอนอยู่บนเตียงรถเข็นแล้ว!
เฉินชางเห็นดังนั้นจึงหันไปบอกว่า “คุณรีบไปส่งเหล่าเฉินที่ห้องกู้ชีพ ใช้โทเซรูติน[2]และตรวจเลือดฉุกเฉิน ให้ฟลูนาริซีนทางปาก…”
หวังหย่งพยักหน้าแล้วรีบเข็นเตียงของเหล่าเฉินออกไป ส่วนเฉินชางกำลังเผชิญหน้ากับส่วนที่ยากที่สุด! นั่นก็คือปัญหาที่เหล่าเฉินทิ้งไว้ให้เขา!
ตอนนี้ข่าวเรื่องเหล่าเฉินหมดสติแพร่ไปยังห้องผ่าตัดทุกห้องแล้ว ทุกคนเดินออกมาดูความครึกครื้น ยิ่งไปกว่านั้น หมอของแผนกอื่นก็ทำท่าจะเข้าไปดูในห้องผ่าตัดด้วย
เฉินชางเห็นดังนั้นจึงหันไปพูดกับพยาบาลว่า “ปิดประตู ห้ามให้ใครเข้ามาเด็ดขาด!”
พยาบาลชะงักไปเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเฉินชางจึงพยักหน้ารับ!
คนด้านนอกเห็นดังนั้นก็หรี่ตาขึ้นมาทันที
คนของแผนกศัลยกรรมทั่วไปก็อย
