จางโหย่วฝูมองไปที่ต้วนปัวด้วยสีหน้าดำคล้ำ ผ่านไปครึ่งค่อนวันก็ยังไม่พูดอะไร
ต้วนปัวพยายามทบทวนคำพูด ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “หัวหน้าครับ เรื่องนี้ต้องโทษผมที่ไม่ได้ตรวจสอบรายละเอียดของอีกฝ่ายให้ดี เรื่องนี้เป็นความผิดพลาดของผมจริงๆ!”
เนิ่นนานผ่านไป หลังจากจางโหย่วฝูสูบบุหรี่เสร็จไปมวนหนึ่งก็ถอนใจออกมา ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “เอาละ ผมไม่โทษคุณ เรื่องก็เกิดไปแล้ว พวกเรามาคิดกันเถอะว่าจะทำอย่างไรดี”
“ตอนนี้แผนกฉุกเฉินมีหมอสามคนที่ผ่าตัดถุงน้ำดีได้ นี่ไม่ใช่เรื่องดีเลย! ปกติอาการถุงน้ำดีอักเสบจะเกิดขึ้นกะทันหัน ทุกคนจะถูกส่งไปที่แผนกฉุกเฉินก่อน จะมาที่แผนกศัลยกรรมทั่วไปน้อยมาก ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปต้องไม่ดีแน่”
“อีกอย่างการผ่าตัดถุงน้ำดีเป็นหนึ่งในโรคที่พบได้บ่อยที่สุดในโรงพยาบาลของพวกเรา ถ้าผู้ป่วยทั้งหมดไปที่แผนกฉุกเฉินจนแผนกนั้นมีผู้ป่วยมากเข้า นานไปต้องสร้างความเสียหายให้พวกเราอย่างใหญ่หลวงแน่!”
“ยิ่งไปกว่านั้น แผนกฉุกเฉินเป็นแผนกที่ได้รับตัวผู้ป่วยเป็นแผนกแรก ถ้าพวกเราผิดใจกับแผนกฉุกเฉินย่อมไม่เป็นผลดีต่อการรับตัวผู้ป่วยของแผนกพวกเราในภายหลัง!”
สิ่งที่จางโหย่วฝูพูดล้วนเป็นความจริง การแย่งชิงผู้ป่วยระหว่างแผนกไม่ใช่เรื่องหายากอะไร เป็นเรื่องที่เห็นกันอยู่จะๆ ตา
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลย ก่อนจางโหย่วฝูจะมา แผนกศัลยกรรมทั่วไปไม่มีผู้ป่วยเลยด้วยซ้ำ เพื่อที่จะหาผู้ป่วย ผู้ที่เป็นหัวหน้าแผนกในตอนน
