บทที่ 509 อย่าเก็บเมล็ดงาจนเสียแตงโม*[1]
ล้อกันเล่นแล้วกระมัง นี่เป็นครั้งแรกหากไม่รีบทำลายบรรยากาศเช่นนี้ จะรอให้เกิดเรื่องเป็นครั้งที่สองหรืออย่างไร?
แม้ว่าตัวเองจะไม่ต้องการอยู่ฉันสามีภรรยากับจูเหล่าโถว แต่ก็ไม่อาจไปลิดรอนสิทธิการเป็นพ่อของเขาได้ไม่ใช่หรือ?
เพียงแค่ ‘ควบคุม’ หยุดยั้งสถานการณ์ให้ทันเวลา เย่อวี๋หรานก็สามารถป้องกันไม่ให้จูเหล่าโถว ‘ระเบิด’ อีกครั้งได้แล้ว
“ครั้งนี้จูปาเม่ยทำไม่ถูก ข้าจะดุนางอย่างแน่นอน ลูกสาวที่ไหนจะมาต่อปากต่อคำกับพ่อเช่นนี้กัน? หากเรื่องนี้แพร่ออกไปคนอื่นจะคิดว่าการสั่งสอนในสกุลจูของพวกเราเป็นเช่นไรเล่า”
ครั้นพูดถึงเรื่องหลัง เย่อวี๋หรานก็ไม่ลืมชี้ให้เห็นอย่างคลุมเครือ เรื่องนี้ไม่อาจเผยแพร่ออกไปได้ ไม่เช่นนั้นคนจะพูดว่าการอบรมสั่งสอนของสกุลจูมีปัญหา
“ใช่ แน่นอนว่าต้องสั่งสอนนางให้ดี มีผู้หญิงที่ไหนกันจะมาต่อล้อต่อเถียงกับพ่อตัวเองเช่นนี้? ปาเม่ยเป็นเช่นนี้ใช้ไม่ได้จริง ๆ ถือโอกาสที่นางยังเด็กไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวน่าจะอบรมสั่งสอนได้…” จูเหล่าโถวเป็นไปตามที่คิด ว่าตามคำพูดของเย่อวี๋หราน “ธรรมเนียมปฏิบัติในครอบครัวเช่นนี้แน่นอนว่าต้องควบคุมให้ทำตาม ยังมีเด็กเล็กกว่าอีกหลายคน นางในฐานะป้าหากไม่ได้รับการสั่งสอนที่ดี แล้วหลังจากนี้พวกหลาน ๆ ไปเรียนรู้เรื่องไม่ดีจากนางจะทำอย่างไรเล่า?”
เย่อวี๋หรานพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง “อืม เจ้าพูดถูกแล้ว! ดังนั้นข
