สองวันต่อมา ผู้หญิงที่หมดสติไปเพราะระดับน้ำตาลในเลือดสูงเฉียบพลันฟื้นแล้ว การฟื้นฟูสภาพร่างกายอยู่ในระดับดี การรักษาขั้นต่อไปต้องรักษาที่ระบบต่อมไร้ท่อ
หญิงคนนี้ชื่อเฉิงฟาง ในตัวมีเงินอยู่ไม่กี่ร้อยหยวน เป็นคนนอกพื้นที่ อยู่ที่เมืองอันหยางมาสามปีแล้ว
ตั้งแต่เธอเข้าพักในโรงพยาบาล ผู้ชายคนนั้นก็ไม่เคยโผล่หน้ามาอีก เฉิงฟางก็ไม่ได้พูดอะไร ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้พูดอะไรเลย และไม่ได้พูดเรื่องการชำระเงินด้วย
จนกระทั่งถึงตอนที่เธอต้องย้ายไปรักษาตัวที่แผนกอื่น เธอก็แอบหนีออกไปจากโรงพยาบาล
ด้วยเหตุนี้เฉินชางจึงถูกตำหนิ
ในขณะที่ทุกคนคิดว่าเรื่องนี้สิ้นสุดลงแล้ว เย็นวันศุกร์หลังเลิกงาน เฉิงฟางก็มาหาเฉินชาง คุกเข่าโขกศีรษะให้เฉินชางต่อหน้าทุกคนในห้องทำงานก่อนจะลุกแล้ววิ่งออกไป
ตอนนั้นคนในห้องต่างมองจนตาค้าง!
ตอนที่คิดจะตามไป เฉินชางจึงค่อยพบว่าเฉิงฟางวิ่งไปไกลแล้ว
หัวหน้าพยาบาลโทรมาบอกเฉินชางว่าค่ารักษาพยาบาลของเฉิงฟางถูกชำระเรียบร้อยแล้ว
ช่วงสองวันมานี้ ขณะทำงาน หวังหย่งได้แต่รู้สึกผิดในใจ พอเลิกงานตอนเย็น เฉินชางกำลังจะกลับบ้าน หวังหย่งจึงเข้ามาเรียกเฉินชางไว้
“คืนนี้มีธุระหรือเปล่าครับ?” หวังหย่งพูดพลางเกาศีรษะ แววตาดูไม่เป็นธรรมชาตินัก
เฉินชางยิ้ม “ไม่มีธุระอะไรครับ ทำไมหรือ?”
หวังหย่งพูดขึ้นว่า “คือ…คืนนี้ไปกินข้าวด้วยกันเป็นไงครับ?”
เฉินชางพยักหน้ายิ้มๆ “ได้ครับ”
ทั้งสองไม่ได้ไปสถานที่หรูหรา
