อะไร พวกเขาไปแถวๆ เขตต้าหม่า หาร้านปิ้งย่างนั่งกิน อยากกินเบียร์สักลังและปิ้งย่างสักหน่อย
หวังหย่งรินเบียร์ให้เฉินชางเต็มแก้ว พูดขึ้นว่า “มา เฉินชาง พวกเราดื่มกันสักแก้ว”
เมื่อเบียร์ลงท้องไปแก้วหนึ่ง กัดกุ้งไปอีกคำหนึ่ง เฉินชางพลันรู้สึกสบายไปทั้งตัว!
เฉินชางเผ็ดจนต้องดื่มลงไปอีกหนึ่งอึก
ผู้ชายสองคนดื่มเบียร์กัน ถ้าไม่คุยกันให้มากก็ต้องดื่มให้มาก
เห็นได้ชัดว่าหวังหย่งมีเรื่องในใจ ดื่มไปไม่กี่แก้วก็เริ่มพูดมากขึ้นเรื่อยๆ
“ชางเอ๋อร์ คุณว่าผมจะทำยังไงดี?” หวังหย่งมองเฉินชางพลางเอ่ยถาม
เฉินชางพยักหน้าพลางชูแก้วให้ “แสงแดดสาดส่อง สั่งสมสร้างแรงบันดาลใจ เห็นเสี่ยวหลินบอกว่าคุณเกิดเป็นวีรบุรุษในสมัยโบราณ อิจฉาจนกลายเป็นแค้น จึงชอบกระทำการกล้าหาญและยุติธรรม”
หวังหย่งได้ยินก็หัวเราะ พูดเย้ยหยันตัวเอง “หึ! ผมน่ะหรือวีรบุรุษ ยังห่างชั้นอีกไกล ขอพูดตามตรงเลยนะ ชางเอ๋อร์ ผมมีคำพูดจากใจอยากจะบอกคุณน่ะ บางครั้งผมก็อิจฉาคุณจริงๆ! อิจฉาจนถึงขั้นริษยา!”
“พวกเราสองคนเข้ามาทำงานที่โรงพยาบาลด้วยกันใช่หรือเปล่า? พอเข้ามาแล้ว ผมก็คิดว่าผมสร้างผลงานได้ดีมาก คอยติดตามหัวหน้าแผนกไปผ่าตัดตลอด แล้วปกติผมก็เข้าร่วมกิจกรรมของแผนกอยู่บ่อยๆ ความจริง ผมว่านะ อย่างผมนี่เรียกว่ากระตือรือร้นเลยนะครับ”
“พูดให้ชัดก็คือ ระหว่างเพื่อนร่วมงานยังไงก็ต้องเปรียบเทียบกันไม่ใช่หรือ? ผมก็ชอบเปรียบเทียบกับคุณ ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าค
