ุณเก่งจริงๆ! แต่ปกติไม่ยอมเผยความเก่งออกมาเท่านั้น! พวกเราเป็นคนกลุ่มเดียวกัน ชางเอ๋อร์ คุณมั่นคงและถ่อมเนื้อถ่อมตัวที่สุด ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องโรงงานเคมีระเบิดครั้งที่แล้ว ผมคงไม่รู้ว่าคุณอยู่ในระดับไหน จริงๆ นะครับ!”
“ตอนนั้นผมถึงได้รู้ว่าผมห่างชั้นจากคุณขนาดนี้โดยไม่ทันรู้ตัว”
เฉินชางทอดถอนใจ “นิสัยของเราสองคนไม่เหมือนกัน ผมไม่ถนัดเรื่องการสื่อสารกับคนอื่น ปกติอยู่ว่างๆ ก็ชอบอ่านหนังสือ คุณก็ไม่เหมือนกัน หวังหย่ง คุณลองดูสิว่าโรงพยาบาลของเรามีใครบ้างไม่รู้จักคุณ?”
“ดังนั้นคุณอย่าคิดมากไปเลยครับ ครั้งนี้ก็สู้ฝ่าฟันสักหน่อย ปล่อยให้การทดสอบคราวนี้เป็นอดีตไปซะ ตอนนี้การงานกับรายได้ก็พอๆ กัน อัตราจ้างกับบุคลากรบรรจุก็แตกต่างกันไม่มากหรอก”
คำปลอบใจของเฉินชางมีประโยชน์จริงๆ หวังหย่งถอนใจออกมา “เฮ้อ…ผมเองก็อยากเป็นเหมือนคุณ มีความสามารถโดดเด่น ไปทำงานที่โรงพยาบาลใหญ่ๆ! ให้พ่อแม่ได้รับรู้และภาคภูมิใจ”
“ผมเรียนสู้คุณไม่ได้ สอบเข้าปริญญาโทก็ไม่ผ่าน เข้ามาที่โรงพยาบาล ทำงานเป็นพนักงานชั่วคราวได้ก็ดีแล้ว จะให้เป็นหัวหน้าอะไรนั่นยังไม่กล้าคิดเลย สิ่งที่ผมคิดก็คือ ศึกษาเพิ่มความสามารถสักหน่อย ภายภาคหน้าจะได้ไม่ตกงาน”
“ตอนแรกที่ผมได้ยินหัวหน้าแผนกบอกให้ผมทำงานกับคุณ ในใจผมก็โกรธมากจนคิดจะลาออกเลย จริงๆ นะครับ!”
“ผมคิดว่าคุณเก่งกว่าผมก็จริง แต่จะเก่งกว่าผมสักเท่าไหร่กันเชียว? ผมติดตามคุณแล้วจะได
