บทที่ 508 ทุกคนล้วนอกตัญญู
“อาจไม่ค่อยน่าฟังนัก แต่หากครอบครัวเราขาดพ่อเจ้าไปก็ไม่ได้ส่งผลต่อปากท้องของพวกเจ้า เสื้อผ้าหรือกระทั่งการใช้ชีวิตของพวกเจ้า แต่หากขาดข้าไป เฮอะเฮอะ…”
“เจ้าต้องจำไว้ว่าผู้หญิงที่เข้มแข็งไม่ใช่ว่าจะคว้าใจผู้ชายไว้ได้ และคิดว่าจะไม่ถูกผู้ชายทอดทิ้ง แต่ที่จริงคือไม่ต้องไปสนใจเลย”
“หากเขายังอยู่ข้างเจ้า เจ้าก็ต้องรักและเห็นคุณค่าของเขา หากเขาไม่อยู่แล้ว เจ้าก็ต้องยังคงสามารถใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างดี”
…..
เรื่องที่จูเหล่าโถวนอกใจทำให้รู้สึกว่าผู้ชายทั้งโลกล้วนไม่ใช่คนดีอันใด ด้วยเหตุนี้จึงยังทำให้จูปาเม่ยกังวลใจเรื่องการจะแต่งงานเข้าไปในครอบครัวใหม่
จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าจะมีผู้ชายหรือไม่ก็ไม่สำคัญเลย
ที่สำคัญคือนางจะสามารถเลี้ยงดูตัวเอง และสามารถใช้ชีวิตต่อไปอย่างดีได้หรือไม่
ก่อนหน้าที่จะถูกกล่อมจนหลับ จูปาเม่ยก็ยังถามอีกประโยคหนึ่ง “ท่านแม่เจ้าคะ ตามกฎของราชวงศ์เซินถู หากผู้หญิงที่อายุสิบแปดปีแล้วยังไม่ออกเรือน พ่อแม่จะต้องถูกลงโทษใช่หรือไม่เจ้าคะ? ดูเหมือนไม่ว่าในภายภาคหน้าข้าจะกลายเป็นคนเก่งกาจมากเพียงใดก็ไม่อาจไม่แต่งงานได้…”
“ตอนนี้เจ้าเพิ่งจะอายุเท่าไหร่เองทำไมถึงได้รีบร้อนนัก? นั่นเป็นปัญหาที่ต้องพิจารณาในอีกหลายปีข้างหน้า จะว่าไปไม่ใช่ว่าเจ้าไม่ต้องแต่งงาน เพียงแต่ยามที่จะแต่งก็ต้องเลือกให้ถี่ถ้วนเสียก่อน เอาล่ะ นอนเถอะ รีบนอนรีบตื่นจะได้เป็นการดูแลให้ใบหน้
