เพราะอ้างว้างเกินไป
ทุกคนล้วนยุ่งกันหมด ไม่มีใครสักคนที่ใส่ใจเจ้า เป็นห่วงเจ้า หรือนึกถึงเจ้า ความรู้สึกเช่นนี้สามารถฆ่าคนให้ตายได้
วันนี้ทุกอย่างปะทุออกมาอย่างกะทันหัน อันที่จริงเขาก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ความรู้สึกที่ทุกคนเมินเฉยนั้นทำให้รู้สึกอึดอัดจนทนไม่ไหวจริง ๆ
เขายอมทะเลาะกับคนเหล่านั้น ยอมถูกต่อว่ายังดีกว่าต้องมารู้สึกว่าไม่มีใครสนใจเขา
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ด้านนอกห้องมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
จูเหล่าโถวตกใจ มีคนมาหรือ?!
เขารีบนั่งตัวตรงทั้งยังจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่
เขาไม่สนใจว่าใครมา เพียงแต่หวังว่าจะมีใครสักคนอยู่เป็นเพื่อนเขา
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“เข้ามา ประตูไม่ได้ลงกลอน” ในน้ำเสียงที่จูเหล่าโถวตอบกลับไปมีความกระสับกระส่ายที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว
เย่อวี๋หรานผลักประตูเข้ามา “ทำไมไม่จุดตะเกียงเล่า ข้าก็คิดว่าเจ้าหลับไปแล้ว”
“เป็นเจ้านี่เอง…” จูเหล่าโถวรู้สึกขยาดกลัวขึ้นมาบ้าง เขารู้ว่านางมาทำไม
ถึงกลัวว่าจะถูกต่อว่า แต่ก็ยังหวังว่านางจะอยู่ต่ออีกสักหน่อย
เขาหยิบที่จุดไฟออกมาจุดไฟที่ตะเกียง
เมื่อไฟสว่างขึ้น เขาก็ย้ายเก้าอี้มาให้เย่อวี๋หรานนั่ง ดูระมัดระวังตัวอย่างมาก
ปกติแล้วห้องของจูเหล่าโถวนั้นจะเป็นจูปาเม่ยมาช่วยทำความสะอาด เย่อวี๋หรานก็ไม่ค่อยได้เข้ามานัก นางเงยหน้ามองโดยรอบครู่หนึ่ง โอ้ สะอาดมากทีเดียว!
แต่ถึงอย่างไรสองพ่อลูกก็เพิ่งทะเลาะกันไป เย่อวี๋หรานจึงไม่ได้พูดเรื่องนี้ขึ้
