ยี่ยนจวิน ผมคิดว่าความสามารถและเทคนิคของคุณพึ่งพาได้ ผมคิดจะแยกฝ่ายศัลยกรรมออกมาเป็นฝ่ายย่อยในแผนกฉุกเฉิน โดยให้คุณเป็นหัวหน้า”
อันเยี่ยนจวินได้ยินดังนั้นก็ตาสว่างวาบขึ้นมาทันที!
อันเยี่ยนจวินอายุไม่น้อยแล้ว อายุสี่สิบกว่าปีแล้ว เมื่อมีเวลาว่างก็ยังพัฒนาทักษะอยู่ตลอด เดิมทีเขาเป็นศัลยแพทย์ แต่ความก้าวหน้าด้านศัลยศาสตร์ของมณฑลตงหยางไม่ค่อยดีนัก ไม่มีพัฒนาการด้านผ่าตัดผ่านการส่องกล้อง เรื่องการเย็บต่อนิ้วก็ยิ่งเป็นความฝันเฟื่อง
อันเยี่ยนจวินอดพูดไม่ได้ว่า “หัวหน้าหลี่ การจะพัฒนาด้านศัลยศาสตร์ไม่ได้ต้องการเฉพาะเทคนิคอย่างเดียวนะครับ แต่ยังต้องการอุปกรณ์ด้วย ยิ่งไปกว่านั้นผมตัวคนเดียวทำไม่ไหวหรอก”
ฉินเสี้ยวหยวนกล่าวขึ้นว่า “อุปกรณ์กำลังมาแล้ว!”
หลี่เป่าซานเลิกคิ้วขึ้น “เสี่ยวเฉินจะเป็นลูกมือให้คุณเอง พวกคุณสองคนทำงานด้วยกันนะครับ”
คำพูดของทั้งสองราวกับดังขึ้นพร้อมกัน ทำให้อันเยี่ยนจวินอดตะลึงไม่ได้ จากนั้นจึงกำหมัดแน่น “ผมจะทำให้ดีแน่นอน!”
ความจริง ตอนที่เฉินปิ่งเซิงได้ยินว่าทุกคนจะแย่งตัวเฉินชางไปก็อยากปฏิเสธเพราะรู้สึกอาลัยอาวรณ์ เฉินชางติดตามเขามาเกือบสามปีแล้ว สามปีนี้เรียกได้ว่าอีกฝ่ายเป็นลูกศิษย์เขาครึ่งหนึ่ง ทั้งสองสนิทกันมาก ถ้าเฉินชางไปแล้วเขาจะต้องลำบากแน่
แต่…
แต่ลำบากก็ส่วนลำบาก
นี่เป็นเรื่องที่จะช้าจะเร็วก็ต้องเกิดขึ้น
และเป็นอนาคตของเฉินชาง ตนไม่อาจถ่วงเขาได้
เมื่อคิดเช่น
