นี้เฉินปิ่งเซิงก็ส่ายหน้าพลางแย้มยิ้ม
ส่วนเฉินชางกลับเงียบไปครู่หนึ่ง ความจริงเฉินชางไม่เคยคิดเลือกทางเดินด้านศัลยศาสตร์มาก่อน แต่ว่า…นี่เป็นสิ่งที่เหมาะสมที่สุดสำหรับตอนนี้ เพราะทักษะการเย็บเส้นเอ็นของเฉินชางอยู่ในขั้นปรมาจารย์แล้ว และการเย็บผิวหนังก็อยู่ในระดับสูง หากไม่เลือกเส้นทางศัลยศาสตร์คงเสียดายความสามารถ
แต่…เหล่าเฉินล่ะ…
เฉินชางอดพูดไม่ได้ว่า “แต่…ผมเป็นคนของเหล่าเฉิน ถ้าผมไป…เหล่าเฉินจะทำยังไงล่ะครับ?”
ประโยคนี้ถึงกับทำให้เฉินปิ่งเซิงหน้าแดง!
ในใจรู้สึกหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ ทั้งโกรธทั้งขำ!
เด็กคนนี้จะซนเกินไปแล้ว
อย่างไรก็ตามเขายังคงรู้สึกอบอุ่นใจ ไม่เลว พอมีน้ำใจอยู่บ้าง ยังมีฉันอยู่ในใจ
หลี่เป่าซานถลึงตาใส่เฉินชาง “คุณไม่ต้องพูด ผมยังไม่ได้ถาม”
พูดจบก็มองไปที่เฉินปิ่งเซิง “เหล่าเฉิน คุณไม่ต้องดูแลห้องผู้ป่วยแล้ว ห้องผ่าตัดทั้งสองห้อง คุณก็เลือกรับผิดชอบไปห้องหนึ่ง รับผิดชอบการผ่าตัดเคสฉุกเฉินไปโดยเฉพาะ ในเมื่อพวกเราจะทำก็ต้องเด็ดขาด ต่อไปการผ่าตัดจำพวกไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลัน ถุงน้ำดีอักเสบเฉียบพลันอะไรนี่…คุณก็เป็นคนรับผิดชอบซะ”
แผนกฉุกเฉินถือเป็นแผนกหนึ่ง และอาจนับว่าเป็นโรงพยาบาลย่อยแห่งหนึ่ง
แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลใหญ่หลายแห่งมีตึกแยกเป็นของตัวเอง มีการแบ่งฝ่ายอย่างละเอียด
หลี่เป่าซานมีประสบการณ์มาก เคยทำงานที่โรงพยาบาลหลายแห่ง ไม่ต้องพูดถึงขอบข่ายเพียงเท่านี้เล
