ห็นหลี่เป่าซานมอบหมายงานสำคัญให้ตน ในใจพลันรู้สึกพลุ่งพล่าน ตื่นเต้น!
และคาดหวังสูง!
งานในห้องผู้ป่วยวุ่นวายเกินไป มีเรื่องจำพวกการเขียนประวัติคนไข้มากเกินไป เมื่อเทียบกับเรื่องพวกนี้ เฉินชางชอบการผ่าตัดมากกว่า
ตอนนี้เอง จู่ๆ เฉินปิ่งเซิงก็พูดขึ้นว่า “หัวหน้าครับ ผมมีความคิดหนึ่ง”
หลี่เป่าซานพยักหน้าพูด “พูดมาเถอะครับ”
เฉินปิ่งเซิงพูดว่า “ผมว่าให้เฉินชางดูแลผู้ป่วยคนเดียวไปเลย แล้วก็หาแพทย์ระดับล่างมาช่วยจัดการงานจิปาถะจำพวกเขียนประวัติผู้ป่วยให้เขาก็ได้ เพราะยังไง…ถ้าไม่เคยดูแลผู้ป่วยด้วยตัวเองก็คงเติบโตไม่ได้”
หลี่เป่าซานดวงตาสว่างวาบ!
เป็นความคิดที่ดี!
หากทำแบบนี้จะไม่ส่งผลต่อการผ่าตัด ทั้งยังได้ฝึกคนอีกด้วย
แต่…จะให้ใครเป็นลูกมือเฉินชางดี?
นี่ยังเป็นปัญหาอย่างหนึ่ง!
