เฉินชางพิจารณาชื่อที่จางจื้อซินพูดถึงอย่างละเอียด จู่ๆ ก็ตบหน้าผากตนเอง เข้าใจกระจ่างขึ้นมาทันที!
คิดออกแล้ว!
เป็นพวกเขานี่เอง!
เฉินชางพลันคิดไปถึงคนใหญ่คนโตทั้งสองคนที่ช่วยเป็นลูกมือให้ตนตอนอยู่ที่บ้านของเจิ้งกั๋วถาน
ดูเหมือนจะชื่อหยางเทา ส่วนอีกคนชื่อฉินเสียง!
หรือว่าจะเป็นพวกเขา?
คงเป็นพวกเขาละมั้ง?
เฉินชางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดวีแชท มองไปยังรายชื่อเพื่อนทั้งสอง เมื่อมองไปก็พบว่าเป็นพวกเขาจริงๆ!
หยางเทาเป็นเถ้าแก่ของคลินิกศัลยกรรมซีหย่า ส่วนฉินเสียงเป็นผู้อำนวยการแผนกผิวหนังแห่งโรงพยาบาลในเครือตงต้า
เฉินชางมองไปยังใบหน้าเมามายของจางจื้อซินที่เจือความโศกเศร้าอยู่หลายส่วน คิดจะช่วยสักครั้ง
อย่างไรเสียเกิดเป็นคนก็ต้องมีจิตใจอันดีงาม ต้องรู้จักตอบแทนบุญคุณความแค้น
เถ้าแก่จางดีกับตนจริงๆ ครั้งที่แล้วยังช่วยให้ตนได้ฝึกผ่าตัดหลายครั้งจนจางโหย่วฝูไม่พอใจ กระทั่งถูกอีกฝ่ายใช้อำนาจกลั่นแกล้งในแผนก
หากเฉินชางช่วยได้แต่ไม่ยอมช่วย เช่นนั้นคงรู้สึกไม่ดี
เมื่อคิดถึงตรงนี้เขาก็พูดขึ้นว่า “อาจารย์จาง ผมรู้จักหยางเทาและฉินเสียง ให้ผมลองติดต่อดูดีไหมครับ?”
จางจื้อซินยิ้ม “เอาละ รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องทำงานอีก เรื่องนี้คุณไม่ต้องสนใจหรอก”
รู้จักกันมาระยะหนึ่งแล้ว จางจื้อซินจะไม่รู้นิสัยเฉินชางได้อย่างไร?
สะอาดสะอ้าน บริสุทธิ์ผุดผ่อง จะไปรู้จักคนใหญ่คนโตเหล่านั้นได้อย่างไร
จางจื้อซินดื่
