มไปมาก กลางคืนจึงไม่กลับบ้านแต่นอนอยู่ที่ทำงานคืนหนึ่ง
นี่แสดงให้เห็นข้อดีของการมีคลีนิกส่วนตัว ข้างห้องทำงานผู้อำนวยการคลินิกมีห้องนอนอยู่ห้องหนึ่งด้วย
เฉินชางไม่รู้ว่าจะจัดให้มีห้องนอนอยู่ข้างห้องทำงานผู้อำนวยการคลินิกไปเพื่ออะไร แต่…เมื่อคิดถึงหอยนางรมและไตผัดกุ้ยช่ายที่เถ้าแก่จางกินเข้าไปทั้งคืน เฉินชางก็ลังเล ไม่กล้าถาม
เขาคิดว่าตนพอจะรู้บ้างแล้ว…
เฉินชางไม่ได้มีสวัสดิการเช่นนั้นจึงต้องกลับไปนอนที่บ้าน วันนี้เขาได้รับเงินมาสี่หมื่นหยวน เรียกได้ว่าได้รับเงินจนอิ่มหนำ ตอนนั่งรถยังรู้สึกท้องตึงด้วยซ้ำ
เมื่อกลับไปถึงบ้าน เฉินชางก็โทรหาฉินเสียงและหยางเทาด้วยตัวเอง ตัดสินใจว่าจะขอให้ทั้งสองช่วยจางจื้อซินเสียหน่อย
เขาโทรหาฉินเสียงก่อน ไม่นานอีกฝ่ายก็รับโทรศัพท์
“เสี่ยวเฉิน? ฮ่าๆ ไม่พบกันนานนะครับ มีธุระอะไรหรือ?” ฉินเสียงหัวเราะก่อนเอ่ยถาม
เฉินชางกล่าวว่า “มีเรื่องรบกวนผู้อำนวยการฉินจริงๆ ครับ”
ฉินเสียงยิ้ม ไม่ได้รีบร้อนรับปาก ถามกลับอย่างละเอียดก่อนว่า “คุณลองพูดมาเถอะ ให้ผมฟังสักหน่อยว่าเรื่องอะไร”
เฉินชางรีบพูดต่อไป “คือว่าเป็นแบบนี้น่ะครับผู้อำนวยการฉิน เพื่อนผมคนหนึ่งต้องผ่าตัดศัลยกรรมดวงตา จำเป็นต้องร่วมมือกับผู้เชี่ยวชาญหลายคน พรุ่งนี้คุณมีเวลาหรือเปล่าครับ?”
เมื่อฉินเสียงได้ยินก็ใคร่ครวญเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า “ฮ่าๆ เรื่องนี้นี่เอง ผมยังคิดว่ามีเรื่องใหญ่อะไรซะอีก ไม่มีปัญหาครับ
