เสี้ยวเถียนฮวาไปแล้ว ทิ้งเงินไว้สามปึก
รวดเร็วว่องไวจริงๆ!
ในมือของเฉินชางมีของเพิ่มมาอีกสองอย่าง หนึ่งคือเงินสามหมื่นหยวน อีกหนึ่งคือวีแชทและข้อมูลการติดต่อของเสี้ยวเถียนฮวาที่อยู่ในโทรศัพท์มือถือ
จางจื้อซินสูดหายใจลึกครั้งหนึ่ง!
ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงกว่าแล้ว ในฤดูร้อนช่วงเวลากลางวันจะค่อนข้างยาว แม้ฟ้ายังไม่มืดแต่ก็เริ่มกลายเป็นสีเหลืองแล้ว
เรื่องวันนี้ทำให้เหนื่อยใจเล็กน้อย
จางจื้อซินมองไปยังเงินสามหมื่นหยวนในมือเฉินชาง
พูดยิ้มๆ ว่า “รวยแล้วนะครับ?!”
เฉินชางยิ้มโดยไม่ได้พูดอะไร เขาดูออกว่าความจริง…จางจื้อซินกำลังขมวดคิ้วแน่น ในรอยยิ้มมีเมฆหมอกแห่งความโศกเศร้าปรากฏชัด
เฉินชางอดถามไม่ได้ “อาจารย์จาง เป็นอะไรหรือครับ?”
จางจื้อซินสูดหายใจลึก จิ๊ปากเล็กน้อย “ไปเถอะครับ กินข้าวกันก่อน กินไปคุยไป”
ทั้งสองเก็บของเรียบร้อยแล้วจึงเดินทางไปยังตลาดกลางคืน
อากาศในเดือนสิงหาคมเหมาะกับปิ้งย่างและเบียร์กลางแจ้งที่สุด
แต่เพราะอากาศของเมืองอันหยางเป็นพิษรุนแรง การปิ้งย่างกลางแจ้งจึงกลายเป็นข้อห้ามไปโดยปริยาย ดังนั้นทุกร้านจึงย่างกันในร้านแล้วค่อยนำออกมาเสิร์ฟ
ต้องบอกว่าวิธีนี้ดีจริงๆ!
ก็เหมือนกับการปล่อยตดในกางเกงจะไม่โชยออกมาที่อากาศด้านนอกนั่นแหละ?!
หรือการปิ้งย่างจนเกิดควันในร้านจะสลายอยู่แค่ข้างใน?
แน่นอนว่าเฉินชางไม่เข้าใจเรื่องนี้ ก็แค่พูดแขวะเท่านั้นแหละ
ช่วงเวลาหนึ่งทุ่ม ตลาดกลางคืนยังไม่ค่
