อยคึกคัก ถือว่าอยู่ในช่วงอุ่นเครื่อง ผู้คนบางตา
เถ้าแก่จางผู้ร่ำรวยพาเฉินชางเดินไปที่ร้านอาหารทะเล
ดูออกเลยว่าเถ้าแก่จางเป็นลูกค้าประจำ มาถึงก็เริ่มสั่งหอยนางรมสด ไตผัดกุ้ยช่าย และกุ้งมังกรจิ๋วโครมๆ
เฉินชางพอจะมองช่องทางออกบ้างแล้ว!
เถ้าแก่จางสั่งอาหารโดยไม่ดูราคาและไม่แยกประเภท ดูแค่ว่าบำรุงหยางหรือเปล่า บำรุงไตหรือเปล่า!
เบียร์สองขวดกับหอยนางรมสดเจ็ดแปดตัวลงกระเพาะไปแล้ว ทั้งสองพูดคุยกันมากขึ้น
จางจื้อซินยิ้ม “เสี่ยวเฉิน ผมคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าคุณจะมีฝีมือขนาดนี้!”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ ผมก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน”
รอยยิ้มบนใบหน้าจางจื้อซินแข็งค้างไปโดยพลัน “หมายความว่ายังไง?”
เฉินชางพูดต่อ “ความจริงนี่เป็นพรสวรรค์น่ะครับ เรียนรู้ไม่ได้ แต่รู้สึกว่าตัวเองทำได้โดยกำเนิด”
จางจื้อซินโมโหขึ้นมาทันที เฉินชางถูกจับกรอกเบียร์ไปขวดหนึ่ง
ปกติเฉินชางสูบบุหรี่น้อยมาก ดื่มเหล้าดื่มเบียร์เป็นบางครั้ง เขาดื่มเบียร์ได้ห้าถึงหกขวด เหล้าขาวเจ็ดถึงแปดช็อต
ตอนเรียนเขายังพอไหว แต่เมื่อจบการศึกษาและเข้าทำงานแล้วก็ถูกเหล่าเฉินลากมาดื่มเหล้าด้วยกันไม่น้อย
ปกติศัลยแพทย์ก็ดื่มเหล้ากันทั้งนั้น อาจเป็นเพราะมีผู้ชายมาก ถ้าไม่ดื่มเหล้าก็ไม่มีความสุข
หลังจากเบียร์หลายแก้วลงกระเพาะ จางจื้อซินก็เริ่มพูดมากขึ้น
โดยเฉพาะเรื่องวุ่นวายในแผนก เขายกเอาจางโหย่วฝูขึ้นมาทั้งด่าทั้งบ่น
เฉินชางรู้สึกประหลาดใจ หากว่ากันตามเหตุผล จ
