างจื้อซินไม่ขาดแคลนเงินทอง ทำไมไม่ลาออกไปซะล่ะ?
“อาจารย์จาง ทำไมคุณไม่ลาออกล่ะครับ? อยู่ข้างนอกทำเงินได้มากขนาดนี้ ทำไมต้องเสียเวลาไปกับโรงพยาบาลด้วยล่ะ? ทั้งเหนื่อยทั้งไม่ได้เงิน!” เฉินชางกล่าวถามด้วยความแปลกใจ
จู่ๆ จางจื้อซินก็ยิ้มพลางมองไปที่เฉินชาง “เสี่ยวเฉิน คุณยังเด็กเกินไป”
“พูดให้ผมฟังหน่อยสิครับว่าทำไมคุณถึงไม่ลาออก!”
“ตอนนั้นผมเข้าทำงานด้วยวุฒิปริญญาเอกด้านเวชศสาตร์ความงาม แต่ก็ไม่ได้ทำงานทั้งวันทั้งคืน พูดได้ว่าผมมีปริญญาเอกทางด้านนี้ก็จริง แต่หากนำวุฒิการศึกษาระดับปริญญาเอกทางด้านนี้ไปที่โรงพยาบาลอื่น คนอื่นจะไม่ยอมรับคุณ”
“คุณก็ทราบถึงความสำคัญของวุฒิระดับปริญญาเอกในโรงพยาบาล ผมอยู่ในตำแหน่งสูงสุดของหน้าที่การงานแล้ว ส่วนเหล่าเฉินนับว่าอยู่ในตำแหน่งกลางๆ ของงาน นี่คือความแตกต่าง ผมไม่ได้จะอวดว่าตัวเองเก่งหรือดีแค่ไหน แต่จะบอกคุณว่าเมื่อคุณเข้ามาในระบบ จะต้องเคารพกฎเกณฑ์ของระบบ”
“โลกใบนี้มีคนหลายระดับชั้น! คนชั้นหนึ่งน่ะหรือ? ก็คือคนที่ทำลายระบบเก่าๆ สร้างระบบใหม่ของตัวเองได้ นี่ก็คือคนชั้นหนึ่ง!
ส่วนคนชั้นสองก็คือคนที่ถูกควบคุมอยู่ในกฎเกณฑ์ พวกเขาใช้ประโยชน์จากกฎเกณฑ์พวกนี้เพื่อทำประโยชน์ได้ หรืออาจเปลี่ยนแปลงส่วนเล็กๆ ของกฎเกณฑ์ได้ด้วย”
“ส่วนคนชั้นสามน่ะหรือ? ก็คือพวกที่ใช้ชีวิตอยู่ในกฎเกณฑ์ได้ดี ปรับตัวให้ชินกับกฎเกณฑ์ได้ดี เป็นคนที่พัฒนาได้เร็วเมื่ออยู่ในกฎเกณฑ์เหล
