าเล็กน้อย “พี่เสี้ยว เชิญทางนี้เลยครับ!”
เสี้ยวเถียนฮวามองใบหน้าเฉินชางอย่างพึงพอใจ เธอคิดว่าตัวเองมีโอกาสแล้ว
ผู้ที่ทำธุรกิจศัลยกรรม ถ้าตัวคุณเองยังดูไม่ดี…จะยังมีหน้ามาทำศัลยกรรมให้ฉันอีกหรือ?
ไม่ดูเสียบ้างว่าตัวเองมีหน้าตาอย่างไร
คนหนุ่มคนนี้ไม่เลวเลย อย่างน้อยก็หน้าตาไม่เลว ควรค่าให้เสียเวลาคุยด้วย
ส่วนจางจื้อซินที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็กำลังบ่นอยู่ในใจ…
นี่เสี่ยวเฉินจะทำอะไร?
จะยอมสังเวยตัวเองเพื่อคลินิกของพวกเราหรือ…
นี่จะเป็นการไม่เห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่า แต่เมื่อคิดถึงสายตาสุดท้ายของเฉินชาง จางจื้อซินก็ลังเล เสี่ยวเฉินกำลังบอกไม่ให้ตนไปรบกวนหรือ?
……
จางจื้อซินถอนหายใจ รีบเรียกพนักงานทำความสะอาดมาจัดการ
ถึงแม้ก้อนเหลืองอร่ามก้อนใหญ่จะเป็นสัญลักษณ์ของความมั่งคั่ง…
แต่การไม่เปิดเผยความมั่งคั่งคือคุณธรรมอันงดงามที่สืบต่อกันมาของประชาชนชาวจีน ย่อมไม่อาจแขวนไว้บนกำแพงได้
ยิ่งไปกว่านั้น…ที่สำคัญก็คือกลิ่นของ “ก้อนทอง” นี่มัน…เหม็นเกินไป ถ้าเป็นแบบนี้ เขากลัวว่าตนจะได้รับผลกระทบ ไม่เป็นประโยชน์กับการสร้างอารยธรรมทางจิตวิญญาณ
เมื่อคิดถึงตรงนี้ จางจื้อซินก็รีบยกโทรศัพท์ขึ้นต่อสายไปหาคนทำความสะอาดทันที…
ใช้เวลาไปประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่า จางจื้อซินมองกระจกที่ถูกเปลี่ยนใหม่ มีความรู้สึกหลากหลายผสมปนเป
จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองไปยังชั้นสอง
จิตใจสลับซับซ้อน
รู้สึกสับสน
รู้สึกเสียดาย
รู้สึกซาบซึ้ง
